Nachtelijke avontuurtjes

door Hilda

GiraffeVlak voordat Casper zes maanden werd begon het:
’s nachts wakker worden.
Wij dachten dat we daar met 3 maand van af waren, maar nee hoor, meneer besloot dat hij ’s nachts toch eten wilde. Als we dat niet deden dan huilde hij steeds harder. Omdat we meteen daarna op vakantie gingen, dachten we dat het daar misschien ook wat te maken had.

Maar na de vakantie ging hij gewoon door. Geert en ik liepen al weken rond met rode ogen en wallen, we waren vreselijk moe. Soms had ik Casper gevoed en dan was ik te moe om hem weer terug te leggen. Dan sliep hij een poosje tussen onze hoofdkussens in. Maar de wetenschap dat hij bij ons lag, zorgde er dan weer voor dat ik heel licht en onrustig sliep.

Toch schijnt het normaal te zijn dat kindertjes van deze leeftijd zich ’s nachts weer melden. Het internet staat er vol mee. De juiste tip vond ik echter dichterbij. Vorige week bracht ik Casper weer naar Coby en ik vertelde dat we zo slecht sliepen. Volgens haar moesten we eens proberen om hem niet te voeden en hem te laten huilen. Alleen naar hem toe om er eventueel het speentje in te doen maar meer ook niet. Na een paar nachten doorzetten zou het dan wel stoppen.

Zo gezegd zo gedaan. De eerste nacht vond ik vreselijk. Casper was het er helemaal niet mee eens en zetten het op een brullen. Als we op z’n kamertje kwamen dan ging het nog harder. Ik lag in bed en moest me vreselijk inhouden om er niet heen te gaan, hem op te pakken en hem lekker tegen mijn borst te leggen. Wat zijn dat sterke instincten! Gelukkig was Geert er om te helpen relativeren. Wel heb ik even naast z’n bedje gezeten en eerst z’n gezichtje omvat en toen hij wat rustiger werd z’n handjes tot hij sliep. Mogelijk waren we nog vermoeider dan daarvoor.

Casper in bed

De tweede nacht hetzelfde verhaal, maar nu was ik wat meer voorbereid op wat komen zou. We zijn ook minder bij hem geweest. Toen: Haleluja! Casper heeft drie nachten doorgeslapen. Het was bijna schrikken de volgende morgen. Vrijdag op zaterdag werd hij wel weer wakker, maar hij huilde een stuk minder hard en ook niet zo lang. Nu wisselt het een beetje: eergisteren sliep hij door, vannacht huilde hij eventjes. Het lijkt dus te werken.

Het lijkt Spartaans en het is vreselijk onnatuurlijk voor je gevoel, maar laten huilen werkt op deze leeftijd dus echt. Het opvoeden is daarmee begonnen. Weer een stapje.

2 reacties op “Nachtelijke avontuurtjes”

  1. Arne schrijft:

    Ow, ons kleine mannetje wordt groot! Nu maar hopen dat hij niet zo lang doorslaapt als zijn oom haha

  2. Syb schrijft:

    lieve hilda,

    dit herken ik wel degelijk. Phyl heeft precies hetzelfde. moet me ook inhouden om te gaan voeden in de nacht, maar een stemmetje in mij zegt: “niet doen, anders wordt het een gewoonte!” maar je wil het zo graag, want niets vervelender om je eigen kindje te zien huilen. ik kreeg hetzelfde advies van mijn (consultatie-)-arts als Coby en daarnaast werd mijn gevoel bevestigd: meer voedzaam eten geven. dus door het groentehapje wat meer granen (wel speciaal voor baby’s). waarschijnlijk is onze borstvoeding en wat we daarnaast geven onvoldoende voedzaam. dus ik ga dit meteen doen!!! en uitproberen maar. want elke nacht zo’n 3x eruit is echt vermoeiend. goed om te horen dat het bij jullie al werkt……nu Phyl nog…..

    xxxxxxxxx van ons

Reageer ook:


WordPress