een moeders’ hart

door Hilda

16 april.
Huilend zit ik in de auto. Ik heb zojuist Casper voor het eerst naar de dagopvang gebracht. Het is maar voor heel even maar ik vind het niet leuk! Al weken van te voren wordt ik emotioneel als ik er alleen maar aan denk. Ik ken mezelf zo niet terug. Het zullen wel de hormonen zijn. Dat, plus het feit dat ik sinds zijn geboorte nog niet echt van Casper gescheiden ben geweest.

De afspraak was dat ik Casper rond een uur of 9 zou brengen en dat we dan ook even kennis zouden maken. Het is wel even wennen: alles op tijd klaar hebben, spulletjes gepakt en met alle spullen in de auto. Ik ben dan ook wat later dan ik zou willen.

Eenmaal aangekomen loop ik wat te stunten met de voedingen, spulletjes en Casper op mijn arm. Gelukkig wordt ik even geholpen. De gekolfde voedingen verdwijnen in de koelkast en eentje gaat in de vriezer op reserve. Een peutertje rent op me af en roept enthousiast: “Een baby’tje, een baby’tje!” Vervolgens wordt Casper van me overgenomen en in een mandje gelegd die met een enorme veer aan het plafond hangt. Wat geinig.

Ik ga met één van de leidsters naar boven om even het een en ander te bespreken. Ze schrijft van alles op: adressen, onze telefoonnummers, voorkeuren, dokter etc… Ik krijg de regels mee en het pedagogisch beleid. Vervolgens krijg ik een uitgebreide rondleiding.

Villa Kaketoe in NijeveenVilla kaketoe  is een mooie opvang. Hij zit net iets buiten Meppel, in Nijeveen in een oude villa. Het oude pand is sfeervol en de ruimtes zijn lekker licht. Beneden zitten de kleintjes, daarboven de wat oudere kinderen en de zolder is een soort grote lege speelplaats voor de BSO (voor de niet ouders onder ons: de buitenschoolse opvang). Als het slecht weer is functioneert deze ruimte ook als speelplaats voor de kleintjes.

.

LutjepotBuiten zijn twee grote tuinen met gras en spannende paadjes tussen de bosjes. Als de grote kinderen er ook zijn, kunnen de kleintjes naar de andere tuin. Daar staan ook twee lutjepotten: een soort verwarmde konijnenhokken waar de kleintjes lekker in de buitenlucht kunnen slapen.

Al met al een heerlijke plek. Ik ben er van overtuigd dat hij hier het prima naar zijn zin gaat krijgen. Het is tijd om te verterekken. We spreken af dat ik hem om half één weer op haal. Dat is al na iets meer dan 2 uur. Casper slaapt.

Bij vertrek houd ik me groot maar in de auto stromen de tranen weer over de wangen. Ik ben dan ook meer verdrietig voor mezelf dan voor Casper. Huilend bel ik Geert, zelfs hij vond het een vreemd idee. Gelukkig is hij heel lief en begripvol, hij zegt precies wat ik nodig heb.

Om half één sta ik weer in de opvang. Ik pak hem lekker op en knuffel zijn warme lijfje en ruik zijn zachte haartjes. Wat ben ik blij. Samen gaan we weer naar huis. Deze hobbel hebben we ook weer gehad.

23 april
Vandaag is hij weer geweest. Hij heeft nu ook zijn eigen slaapzakje (de kleinste maat) en dit keer blijft hij tot 3 uur. Maar dit keer vind ik het niet erg meer. Het is net alsof die eerste keer de spanning er af heeft gehaald. Ik ga lekker werken bij een klant en geniet van het feit dat ik me daar 100% op mijn werk kan concentreren. Mijn enige zorg is het op tijd afkolven.

Tegen drieën rijd ik weer vrolijk naar Nijeveen om hem op te halen. Ik heb hem natuurlijk wel gemist. Thuis neem ik hem lekker op schoot om te knuffelen en doen we spelletjes. Heerlijk. De woensdag daarop is het koninginnedag en slaan we een keertje over. De week er op gaat hij een dagje naar de gastouder en een dagje naar Nijeveen. Ik vind het wel fijn zo: ik kan dan 100% aan het werk of 100% moeder zijn. En daarmee begint het gewone leven weer een beetje.
 

Reageer ook:


WordPress