Buikkrampjes

door Hilda

Je had vanaf de tweede nacht al last van krampjes. Dat is ook logisch, want na 9 maanden heeft je lijfje in één keer voedsel te verwerken. Meestal kwamen de krampjes zo’n 20 minuten na een voeding. Dan voelden we je buikje al helemaal hard worden (een heuse 6-pack!). Vervolgens strekte je je helemaal uit en moest je met een rood hoofd heel hard huilen (voor jouw doen dan, want je huilt niet zo vreselijk hard). De eerste nacht wist ik niet zo goed wat het was en was ik soms best wel een beetje hopeloos. Gelukkig kwamen we er de volgende nacht al achter wat het was. Sybelle kwam met wat handige tips en ook op internet vonden we het één en ander.

Dit werkte bij ons bij buikrampjes:

  • Leg een warme doek op de baby z’n buik. (bijvoorbeeld een hydrofiele luier of een spuugdoekje die je verwarmt in de magnetron: pas op met verbranden!).
  • Cinababy druppels geven (evt. op speen)
  • Venkelthee drinken.
  • Draag de baby met z’n buik op je schouder.
  • Masseer zijn buikje zachtjes met de klok mee.
  • Hang de baby met z’n buik op jouw onderarm, met z’n armpjes en beentjes aan een kant en z’n hoofdje naar je toe. Met jouw hand omvat je zijn onderste/billetjes.
  • Een speentje kan best goed helpen om te troosten, ik had het idee dat de krampjes daardoor beter te hanteren waren voor Casper.
  • Ga liggen en leg hem met z’n buikje op jouw buik.

Ook lazen we de geruststellende woorden:
Het goede nieuws: Deze krampjes zie je normaal alleen in de 1e drie maanden. Na drie maanden is het vaak van de ene op de andere dag ineens afgelopen.”
En dit was nog maar nacht 2!

Gelukkig is het nu al een stuk minder geworden en weten we nu wat we kunnen doen. En als we even niets kunnen doen weten we dat ook. We weten dan dat alles wat we kunnen doen is troosten en je er zo snel mogelijk doorheen helpen. Dat maakt het ook een stuk minder erg voor ons.

Op een gegeven moment moest ik er wel om denken dat ik niet alles op krampjes ging gooien. Soms heb je gewoon wat meer honger, verveel je je of iets anders. Ook dat onderscheid leer ik gaandeweg te maken.

Je wordt nu wakker en begint wat te huilen. Dat klopt: het is tijd voor eten! Wat dat betreft kan ik er meestal de klok aardig op zetten. Ik ga je nu voeden, schrijf later nog wel wat meer.

Reageer ook:


WordPress