De grote bevalling

door Hilda

Voor iedereen die deze verhalen al uit den treure kent of die het niet zo interesseert: sla dit hele bericht maar over.

Afgelopen zaterdag zij Lia en Nine nog langs geweest, misschien de laatste kans om de dikke buik nog even te zien. Lia en ik zijn nog even lekker de stad in geweest en ze zijn blijven eten. Ik had nog allemaal plannen wat ik komende week nog “even” zou doen voor de bevalling, er helemaal van overtuigd dat het voor de 25e zeker niet zou komen. Zondag nog even de laatste buik-foto’s maken en komende week eindelijk dit weblog even helemaal bijwerken (heb nog aantekeningen voor het aantal berichten dat ik achter loop). Lekker naïef!

Zaterdag gingen we ongeveer kwart voor 12 naar bed. Ik zou nog even plassen. Opeens verlies ik een hele plas water. Een beetje verbaasd haal ik uit de keuken een potje om het op te vangen. Gelijk de verloskundige maar even gebeld omdat men zegt dat het vruchtwater helder moet zijn, maar: definieer helder! Het was dus wel helder. “De komende 24 uur zal de bevalling wel op gang komen, maar ga eerst maar even lekker slapen zodat je je rust nog wat krijgt nu het nog kan”. Een beetje onwezenlijk stapte ik in bed, uiterlijk maandag hebben we een kind! Wauw…

Nauwelijks een half uur verder voel ik de eerste wee. Wow, dat is een raar gevoel! Nu begrijp ik waarom dat nergens omschreven staat hoe dat voelt. Ik kan me het gevoel nu al niet meer herinneren laat staan omschrijven, ik weet alleen dat het best heftig voelde. Ik had mijn huiswerk goed gedaan en wist dat de meeste bevallingen beginnen met de zogenaamde oefenweeën (soort nepweeën). Omdat ik dacht dat dit nog wel even kon gaan duren ben ik maar uit bed gegaan zodat Geert in ieder geval nog even lekker kon slapen. Lekker even wat TV kijken op de bank. Maar een kwartier later liep ik rondjes om de keukentafel te marcheren en te puffen. Dit waren zeker geen oefenweeën, dat was de real deal.

Om 12.45 heb ik de stopwatch van mijn mobieltje erbij gepakt om te kijken hoe lang een wee duurde en wat de tijd er tussen was. De regel is: Kweeën die al een uur om de 3 minuten en min 45 sec. lang zijn. Ik zat toen al op weeën van anderhalve minuut met een minuut tussenruimte. Oké, als dit zo door gaat mag ik om 1.45 uur bellen. Jeetje wat heftig, moet ik dit echt nog 10 uur zo volhouden?

Op een gegeven moment kwam Geert ook maar even kijken want hij hoorde best veel lawaai beneden. Hij ook even timen en hij zag ook dat het best snel ging. Tegen 2 uur hebben we dan ook de verloskundige gebeld. Ze vroeg me nog aan de lijn, maar na een paar seconden moest ik de telefoon weer doorgeven vanwege een wee. Gelukkig had ze meteen door dat het serieus was. Ze kwam niet meer langs huis, we konden direct doorrijden naar het ziekenhuis. Ik was nog wat verbaasd omdat mij was verteld dat ik de eerste 6 tot 8 cm. Thuis mocht osluiten, maar goed, ik vond het allang best. Op naar het ziekenhuis.

In de gang stond al weken een grote tas met alles wat ik voor de bevalling kon bedenken en in de auto stond de maxi-cosi al klaar. Een wee opvangen in de gang, 1 op straat en hup in de auto. Gelukkig, gelukkig wist Geert nog dat de ingang van de huisartsenpost was verhuisd, anders waren we helemaal verkeerd gereden en hadden we uiteindelijk voor een dichte hoofdingang gestaan. Daarna op de parkeerplaats voelde ik een iets ander gevoel tijdens een wee. Persdrang? Zal het me wel verbeelden.

Maar eenmaal binnen, met een rolstoel naar de verloskamer gereden, verbeeldde ik het me niet. Ik had volledige ontsluiting en mocht gaan persen. Ongelofelijk, over een paar uur zouden we ons kind in de armen houden. De persweeën vond ik zwaar. Ik voelde ze wel maar had het gevoel dat het persen meer uit mezelf moest komen dan dat ik veel hulp had van de weeën. Alsof de wee het startseintje gaf om te persen en het daarna zelf maar af moest maken. Gelukkig waren Geert en Otilia de verloskundige een enorme steun. Iedere keer sleepten ze me er weer door heen. Bij iedere wee werd er naar het hartje van de baby geluisterd. Dat klopte rustig door hoewel op het laatst wat sneller.

Om een uur of vier was ik zo moe dat ik tussen de ween door in slaap viel. Ook duurde het steeds langer voordat een nieuwe wee zich aandiende. Omdat ze zag dat het zo niet op schoot besloot Otilia de gynaecoloog er bij te halen. Toen hij er bij kwam ging het snel. Er werd besloten tot een vacuüm. Het hoofdje lag er perfect voor, hij hoefde het er alleen nog maar doorheen te helpen. Zo’n vacuüm is een soort grote badstop die op het hoofdje plaatsen. Het aanbrengen voelde een beetje naar, maar ik was allang blij dat het kindje er nu echt bijna was. Nog een verdoving en een knip en toen maar meepersen met de wee. Voor ik er erg in had zei de gynaecoloog “pak maar aan!” . “Wat, pak maar aan?” dacht ik nog. Toen zag ik een hoofdje en schoudertjes tussen mijn benen, ik mocht zelf het laatste stukje er uit halen en een glibberig warm wurmpje op mijn buik leggen. Dat vergeet ik nooit meer! “Jezus” riep ik uit en de gynaecoloog bevestigde dat ik het soort in ieder geval goed had geraden: een jongetje!!! We waren de trotse ouders van een zoon!

Terwijl Casper op mijn buik lag kreeg ik een dekentje om me heen. Tijdens de nageboorte verloor ik een grote plas bloed. Snel werd ik verder opgelapt. Geert vroeg zich af of ze niet ook even naar Casper moesten kijken en of hij het niet op een blèren hoorde te zetten, maar de gynaecoloog zei dat hij allang had gezien dat het met hem wel goed zat.
Na een poosje kwam er voor ons een bakje thee met beschuit met blauwe muisjes en werd Casper aan mijn borst gelegd. Toen werden we een uur lang alleen gelaten, alleen Geert, Casper en ik, ons nieuwe gezinnetje. Daar waren we dan, in de vroege morgen. Terwijl het buiten dag werd waren wij aan het genieten en verwonderen.

Na dat uurtje werd Casper gewogen, de navelstreng geknipt (hoewel het wel mocht hoefde Geert dit niet zelf te doen), Casper aangekleed en ik gewassen. Daarna werden we naar een andere kamer gereden. De kinderarts zou eind van de ochtend komen en als alles goed was met hem en ik had geplast zouden we naar huis mogen.

In de WC (met een verpleegster) werd ik echter niet goed. Het ene moment zei ik dat het me zwart voor de ogen werd, het volgende moment werd ik op een bed getild: ik was flauwgevallen. Wat een tegenvaller. Ik was er ook heel erg moe van geworden. Geert ging even naar huis om ook even bij te komen en ik ging even een poosje slapen. Wie weet knapte ik daar van op.

Aan het eind van de morgen kwam Geert weer terug. Vlak daarna kwam ook de kinderarts om Casper goed te keuren. Nog een keer proberen naar de WC te gaan en dan konden we hopelijk eind van de middag naar huis. Helaas werd ik ook dit keer niet goed, hoewel ik niet helemaal flauw viel.

Om een uur of 12 arriveerden de trotse opa en oma: Tineke en Leo. Het was lekker om onze ervaring te delen en te showen met Casper. Het was te zien dat ze trots waren. Na een uur kwamen ook Carel en Janny om hun kleinzoon te bewonderen. Ze bleven beiden ongeveer een uur. Toen Geert ging informeren of ik vanmiddag naar huis mocht kreeg ik te horen dat het beter was dat ik een nachtje langer bleef. Dat was jammer. Ik vond het vooral jammer dat Geert nu de eerste nacht alleen thuis was. Maar het was niet anders.

Eind van de middag zijn Vincent en Simone nog langs geweest en aan het begin van de avond is Geert met hun een hapje gaan eten. Vanaf toen was het Casper en mij. De hele nacht had ik de tijd om kennis te maken met mijn zoon en hij met mij. Ik kon er niet genoeg van krijgen. Om de zoveel tijd werd hij aan de borst gelegd en voor de rest heb ik hem bekeken. Af en toe wel wat geslapen.

De volgende morgen stond Geert met een Maxi-cosi en een omslagdoek aan mijn bed. Even douchen, papieren invullen en naar huis. Onze eerste dag als een gezin. Een nieuw leven breekt aan!
 

2 reacties op “De grote bevalling”

  1. de wolletjes schrijft:

    WOW wat mooi!

  2. Netster schrijft:

    Hey meis, 2 pogingen om het hele verhaal te horen ;-) maar nu is dan eindelijk het plaatje compleet! Mooi, bijzonder en hoe uniek, elke bevallig staat op zichzelf. Desondanks zooo herkenbaar…

Reageer ook:


WordPress