Daar ben je dan…ik voel je wel

door Hilda

In de 18e week (woensdag ochtend) voelde ik het voor het eerst: ik zat rustig achter mijn computer te werken toen ik in mijn buik een rommeltje voelde. Ken je dat gevoel als je een zenuwtrekje hebt, bijvoorbeeld bij je oog? Maar dan in mijn buik. Omdat ik al gelezen had dat ik het kindje rond week 20 zou kunnen voelen was ik er al een beetje op bedacht. Hoewel ik meteen wel het idee had dat dit “de gup” moest zijn, was het ook zo snel voorbij dat ik me afvroeg of dit het was.

’s Avonds lag ik in bed en daar was ie weer: bonk bonk bonk. Dit keer was er geen twijfel mogelijk: dit was de eerste keer dat ons kindje zich voelbaar meldde. Geert sliep al dus ik kon het hem nog niet vertellen. In stilte heb ik hem/haar gedag gezegd en het Geert ’s morgens meteen verteld.

Op zich was ik een beetje verbaasd dat ik het al zo snel kon voelen, maar bij de echo bleek dat mijn placenta aan de achterkant tegen de rug ligt. Daardoor voel ik het gemakkelijk tegen mijn buik. Ik dacht dat de placenta altijd op dezelfde plaats zat maar dat is dus niet zo.

Het duurde natuurlijk wel even voordat Geert ook wat voelde. Als ik wat voelde maakte ik daar te pas en te onpas melding van. En Geert mijn buik maar voelen. Iedere keer als Geert een hand op mijn buik legde hield ie er mee op. En dat terwijl het een moment daarvoor nog zo driftig had liggen schoppen.

Op een avond gebeurde het dan toch: Geert lag met z’n arm over mijn buik en de gup besloot er eens een keertje tegen aan te schoppen. Eureka! Ik was helemaal blij dat Geert het nu ook gevoeld had. Geert was er wat nuchterder onder, ook omdat hij maar een heel zacht rommeltje voelde. Van binnen voelt dat natuurlijk veel harder.

Inmiddels voel ik het kindje iedere dag. Vooral op momenten dat ik rustig achter de computer zit te werken of lekker op de bank zit/ in bed lig. Ook worden de schoppen steeds harder. Gelukkig doet het niet zeer, ik vind het wel gezellig. Geert voelt het ook wel, maar lijkt nog steeds niet erg onder de indruk, hoewel hij wel moet lachen om mijn enthousiasme.

Laatst waren we bij Vincent en Simone en had ik een glas koude Chocomel (mijn favoriete drankje momenteel). Ik had het glas op mijn buik staan (zo bol ben ik, zal een foto maken). Misschien kwam het omdat het glas zo koud was, hij/zij schopte er precies tegen aan. Het glas hopte op mijn buik. Wat een grappig gezicht.

Vanmorgen voelde ik een kleine bobbel boven op mijn buik, zo duidelijk dat Geert het ook voelde. Meestal is die bobbel wat groter, vermoedelijk een hoofdje of kontje. Dit moest haast wel een voetje zijn. Ik had mijn hand er op liggen en ineens voel ik het onder mijn hand weg schuiven. Ik kan steeds meer verschillende dingen voelen: nu dus een voetje. Ook voel ik het verschil tussen schoppen (bonk bonk) of als het wat kleinere bewegingen maakt (rommel rommel) of een golfbeweging onder mijn hand als het schuift. Dat laatste is een heel raar gevoel in mijn buik, ik voel het kind schuiven tegen mijn buikwand. Het wordt steeds leuker!

3 reacties op “Daar ben je dan…ik voel je wel”

  1. Nelson schrijft:

    …John Denver… lachen!

  2. Geert schrijft:

    Denver lacht niet meer!!!.. das pas fijn..

  3. leo & tineke schrijft:

    enne: wanneer schrijf je weer ? Gelukkig heb ik meer bronnen, zodat ik toch op de hoogte blijf van het wel en wee van ons a.s. kleinkind.

Reageer ook:


WordPress