Pieken en dalen

door Hilda

Na 3 maanden zwangerschap had ik last van 1 van de meest gewraakte zwangerschapskwaaltjes: hormonen!
Gelukkig werd ik er niet een compleet ander persoon maar ik merkte dat mijn emoties net iets sterker waren dan normaal.

KluunAls Geert op me liep te mopperen* dan was ik meteen in tranen. En daar werd ik dan nog verdrietiger van omdat “ik normaal helemaal niet zo ben! Boehoe!”. Gelukkig had Geert het boekje wat ik hem had gegeven** al een heel stuk gelezen en daar stonden 2 gouden regels in:
-Plat liggen en wachten tot de storm weer is gaan liggen
-Meeveren met de emoties van je vrouw
En dat deed hij. Meestal was hij meteen heel erg lief en liet me in zijn armen uithuilen. Wat dat betreft is die zwangerschap niet eens zo gek nog niet!

Het is me ook twee keer overkomen dat ik in mijn auto zat en dat er en liedje op de radio was waarvan ik spontaan moest huilen. Dan denk je vast: dat moeten wel heel gevoelige liedjes zijn. Nou niet dus! John Denver met “Take me home country roads”. Nou vraag ik je! De andere keer was door een liedje van de Frattellis, de feestband bij uitstek. Ik moest huilen en lachen tegelijk om die vreselijke vertoning. Gelukkig zat ik alleen in de auto.

Aan de andere kant worden positieve emoties soms ook flink versterkt. Ik kan de slappe lach krijgen om iets wat helemaal niet zo grappig is. En ik loop constant met mijn hoofd in de wolken. En volgens mij wrijven die hormonen ook een beetje op Geert af want hij is nog nooit zo lief geweest.

*  correctie van Geert:
  
als hij eens liep te mopperen omdat hij dat normaal gesproken bijna nooit doet
**Help! Ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt van Kluun

Reageer ook:


WordPress