Archief voor maart 2008

Naar het consultatiebureau

maandag, 24 maart 2008

Afgelopen donderdag zijn Casper en ik voor het eerst naar het consultatiebureau geweest. We hadden een afspraak om 10 uur en we moesten er een paar minuten van te voren zijn. Dus luiertas (pampers speentje etc, en omslagdoek) mee en Casper in de Maxi-Cosi. Het consultatie bureau zit hier vlak bij, zo’n beetje naast Geerts’ werk. Eenmaal aangekomen moest ik Casper uitkleden op één van de  aankleedkussens. Er werd ook een baby van een paar maanden uitgekleed. Tjonge wat was die groot naast Casper! Vervolgens luiertje uit en Casper meten en wegen: 4114 gram (344 gram gegroeid sinds week 2) en 53 cm. lang.

Casper op het aankleedkussenMeteen daarop kon ik door naar de kinderarts. Daar werd Casper op een kussen gelegd en onderzocht: hartje en ademhaling luisteren, oogjes en reacties bekijken. Casper was goed wakker en volgde haar met belangstelling. Zij was daar wel een beetje verbaasd over. Ze zei dat Casper voor zijn leeftijd erg wakker en helder was, dat je dat meestal bij iets oudere baby’s zag. Ook ontspande hij zijn knuistjes al en reikte hij naar zijn speentje, iets wat ook al vrij snel was, zei ze. Ik was zo trots als een pauw.

Het ontstoken oogje (linker oogje vanaf de geboorte) was normaal, gewoon blijven reinigen met een nat watje. Ik was nog bang dat Casper te veel op één kant lag (voorkeurshouding). Ik probeer wel eens zijn hoofdje te draaien in zijn slaap, maar hij doet toch lekker wat hij zelf wil, dat helpt dus wel een hele minuut! Ook het wiegje draaien heeft niet altijd even veel effect. Maar volgens de arts was zij hoofdje verder niet scheef of zo. Desnoods kon ik een opgerolde hydrofiele luier aan een kant van z’n hoofdje leggen, onder de hoes.

Zo’n controle duurt maar 15 minuten, dus we stonden zo weer in de kleedruimte. De volgende afspraak is 14 april om 9 uur. Tijdens het aankleden waren er nog2 andere moeders bijgekomen. Zij verbaasden zich er over hoe klein Casper is. Hun kinderen waren alweer wat groter, waarschijnlijk vergeet je toch snel hoe klein zo’n hummeltje in het begin is. Van genieten dus!

Vol trots vertelde ik Geert hoe goed onze zoon het doet en dat het dus “echt een bijzonder kind is!”. Gisteren hoorde ik Geert heel nuchter zeggen: “Volgens mij verzint zo’n arts altijd wel iets positiefs voor de ouders. Dat is zo’n trucje van ze.” Dat zal best, maar ik ben liever naïef en denk dat onze zoon de beste is van allemaal!

Buikkrampjes

dinsdag, 18 maart 2008

Je had vanaf de tweede nacht al last van krampjes. Dat is ook logisch, want na 9 maanden heeft je lijfje in één keer voedsel te verwerken. Meestal kwamen de krampjes zo’n 20 minuten na een voeding. Dan voelden we je buikje al helemaal hard worden (een heuse 6-pack!). Vervolgens strekte je je helemaal uit en moest je met een rood hoofd heel hard huilen (voor jouw doen dan, want je huilt niet zo vreselijk hard). De eerste nacht wist ik niet zo goed wat het was en was ik soms best wel een beetje hopeloos. Gelukkig kwamen we er de volgende nacht al achter wat het was. Sybelle kwam met wat handige tips en ook op internet vonden we het één en ander.

Dit werkte bij ons bij buikrampjes:

  • Leg een warme doek op de baby z’n buik. (bijvoorbeeld een hydrofiele luier of een spuugdoekje die je verwarmt in de magnetron: pas op met verbranden!).
  • Cinababy druppels geven (evt. op speen)
  • Venkelthee drinken.
  • Draag de baby met z’n buik op je schouder.
  • Masseer zijn buikje zachtjes met de klok mee.
  • Hang de baby met z’n buik op jouw onderarm, met z’n armpjes en beentjes aan een kant en z’n hoofdje naar je toe. Met jouw hand omvat je zijn onderste/billetjes.
  • Een speentje kan best goed helpen om te troosten, ik had het idee dat de krampjes daardoor beter te hanteren waren voor Casper.
  • Ga liggen en leg hem met z’n buikje op jouw buik.

Ook lazen we de geruststellende woorden:
Het goede nieuws: Deze krampjes zie je normaal alleen in de 1e drie maanden. Na drie maanden is het vaak van de ene op de andere dag ineens afgelopen.”
En dit was nog maar nacht 2!

Gelukkig is het nu al een stuk minder geworden en weten we nu wat we kunnen doen. En als we even niets kunnen doen weten we dat ook. We weten dan dat alles wat we kunnen doen is troosten en je er zo snel mogelijk doorheen helpen. Dat maakt het ook een stuk minder erg voor ons.

Op een gegeven moment moest ik er wel om denken dat ik niet alles op krampjes ging gooien. Soms heb je gewoon wat meer honger, verveel je je of iets anders. Ook dat onderscheid leer ik gaandeweg te maken.

Je wordt nu wakker en begint wat te huilen. Dat klopt: het is tijd voor eten! Wat dat betreft kan ik er meestal de klok aardig op zetten. Ik ga je nu voeden, schrijf later nog wel wat meer.

Jouw eerste week

dinsdag, 18 maart 2008

Dag lieveling,

Gisteren was je precies een maand oud, hoog tijd voor een update over je leventje tot nu toe. Ik wil je even vertellen over jouw eerste week op deze aarde.

Met jouw nieuwe leventje begon ook ons nieuwe leven. Je vader en ik zijn druk bezig te wennen aan dit nieuwe leven. Het is vooral wennen dat je best wel veel aandacht vraagt en natuurlijk de onderbroken nachten. Maar we zijn helemaal gek op je, mannetje, en dat maakt alles de moeite waard.

De eerste week was mooi en druk tegelijk. We hadden een geweldige kraamverzorgster, Linda. Zij leerde ons de eerste stapjes te zetten in het ouderschap. Dat was vooral de regelmaat er in brengen, luiers verschonen, helpen voeden en het badje. Ook stuurde ze papa, jou en mij iedere middag naar bed voor een middagslaapje. Heerlijk was dat. Gedurende dat slaapje mochten we echt niet gestoord worden. Eén middag kwam de verloskundige wat te laat en werd ze dan ook weer resoluut weggestuurd. Ze moest de volgende dag maar weer terug komen. In de loop van de middag werden we dan weer gewekt met een kopje koffie of thee, een glaasje vers geperste jus en een gesneden appeltje. Hier konden we wel aan wennen!

Papa heeft die eerste week alleen op donderdag gewerkt. Hij heeft je maandag aangegeven (op het gemeentehuis niet bij de politie) en is de rest van de week de stad in gestuurd: extra luiers en doekje, vitaminen, extra voedingskussen voor beneden, dekentjes voor de wandelwagen en noem maar op…

Deze taart kregen we van Geert’s werkOndertussen hebben we veel visite gekregen die je kwam bewonderen. Van Geerts’ werk hadden we een prachtige en heerlijke taart met slagroom, marsepein en muisjes gekregen. Natuurlijk kwamen de opa’s en oma’s en jouw ooms en tantes en daarnaast de eerste vrienden. Wat waren ze ook trots op je. Meestal planden we het zo dat ze om een uur of 4 a 5 ’s middags kwamen zodat ze voor ons konden koken. En op die manier werd het ’s avonds ook niet zo laat, want we waren natuurlijk bekaf door alle belevenissen.  We hebben de meest prachtige cadeaus gekregen, maar daar zal ik even een apart berichtje aan wijden.

Zaterdag- en zondagochtend hadden we een andere kraamhulp: Dickie. Zij was al wat ouder en had vele jaren ervaring. Het fijne van twee kraamhulpen is dat je net weer even wat andere tips krijgt. Zij heeft je ook in de tummytub gedaan. Een beetje eng in het begin maar wel heel erg leuk!

Ik was die eerste week best wel emotioneel: de bekende kraamtranen! Soms van verdriet, als ik iets zieligs hoorde, soms van frustratie of angst. Jouw temperatuur moest bijvoorbeeld tussen de 36,5 en 37,5 blijven. Dat maten we iedere verschoning, ongeveer iedere 3 uur. Ik was vreselijk bang om met je in bed in slaap te vallen, bang dat je zou stikken onder de dekens of iets dergelijks. Eén nacht was je erg huilerig omdat je krampjes had. Ik had je lekker op mijn blote buik gelegd met mijn pyjamajasje om ons heen geknoopt. Toen ben ik toch in slaap gevallen. Toen ik wakker werd had je je handjes buiten de pyjama gewurmd, je mutsje was afgegaan en je had ijskoude handjes. Je temperatuur bleek 36,4 te zijn. Ik voelde me de slechtste moeder ter wereld! Natuurlijk zegt 1/10 graad niet zo veel, maar je wilt het zo graag perfect doen. En je vader had de kruik een keertje onder de dekens gestopt in plaats van er tussen. Je ruggetje was erg warm en jouw temperatuur 37,8. Gauw je mutsje even afgehouden om een beetje af te koelen.

Soms huilde ik van geluk. Als ik dan naar je keek en bedacht hoeveel ik van je houd, dan schoten de tranen me weer in de ogen. Liedjes op de radio of de muziekdoos maakten dat er niet beter op! Je vader stak dan vragend zijn duim omhoog: tranen van geluk? Zeker, tranen van geluk. Voor troost konden we gelukkig allebei bij hem terecht. Wat is dat toch met vaders en troosten. Soms kon je best even overstuur zijn en dan had je vader je soms zo weer rustig. Dan liep hij met jouw koppie onder zijn kin al neuriënd door de kamer. Zo vreselijk lief.

Alles is liefdeDie zaterdagavond hadden we even geen visite. We zijn lekker met z’n drietjes op de bank gaan liggen, jij in mijn zij en Geert met zijn hoofd weer bij mij. We hebben “alles is liefde” gekeken. Een heerlijke romantische feel-good film over liefde en sinterklaas. In de eerste minuut liepen de tranen me al over de wangen (duim omhoog). Onze eerste avond als gezinnetje. We hebben genoten!

Nou lieverd van me, er is nog heel veel meer te vertellen en dat ga ik ook zeker doen. Maar laat ik daarvoor een nieuw berichtje gebruiken anders worden het zulke lange verhalen. Dikke kus, mamma. (wat klinkt dat fijn)

Caspers’ eerste mailtje: hej klein neefje….

woensdag, 05 maart 2008

—–Oorspronkelijk bericht—–
Van: Arne Callenbach [mailto:arne@mailons.nl]
Verzonden: dinsdag 4 maart 2008 17:02
Aan: casper@mailons.nl
Onderwerp: hej klein neefje

Ooooooooooooooow. Dit is er eentje voor de archieven: 

Je aller- aller- allereerste mail…. toch? 

Ik neem tenminste niet aan dat je al helemaal plat gespamd bent, want ja, jeadres bestaat nog maar net (net zoals jij overigens ;-) 

Ik had er al een paar gestuurd naar je, maar die kwamen nog niet aan. Nuhopelijk wel.  

Zo… ik zie je snel weer kleine kerel! 

Groetjes,Oom Arne 


WordPress