Soms (twitter)

dinsdag, 09 maart 2010 door Hilda


Soms, zoals nu als ik naar een slapende Casper kijk, lijk ik een vage zweem te zien van de Casper die hij later zal worden.

En weg alweer…

Eskimo’s (twitter)

vrijdag, 05 maart 2010 door Hilda


Natte sneeuw, een goede reden voor Casper om nog even een eskimomuts op te zetten.

Casper onderzoekt zijn carriëremogelijkheden (twitter)

donderdag, 04 maart 2010 door Hilda


In de kringloopwinkel.

Jochie toch (twitter)

woensdag, 03 maart 2010 door Hilda


Och, wat was het jochie moe en overstuur…
Niets was goed.

In bed met pino en 2 spenen kwam hij eindelijk tot rust.
Slaapt vast in 2 min.

Wateenkind (twitter)

zondag, 28 februari 2010 door Hilda


We hebben met zn allen uitgeslapen. Geert werd 9.50 eerste wakker. Is met jochie naar beneden. Klinkt zo gezellig dat ik mee ga.

Slaapkop (twitter)

vrijdag, 26 februari 2010 door Hilda


Wilde Casper net mee naar beneden nemen.
Met moeite draaide hij zich om, legde zn hoofd neer en sloot weer zn ogen.

Ik heb hem laten liggen.

Hee! (twitter)

woensdag, 24 februari 2010 door Hilda


Niezen = bandenpijn!
Wrijf over mijn buik en realiseer ineens dat ik een bolletje voel. #zwangerschapsbroekuitdekast

woewe! (twitter)

vrijdag, 19 februari 2010 door Hilda


Hehe, moeke zit.
De mannen koken(!) samen in de keuken…
Indiase kip met yoghurtsaus, ruikt goed!!
En Casper maar “woewe!” (roeren)….

De 9 maanden beurs (twitter)

donderdag, 18 februari 2010 door Hilda


De fisher price stand

Traktatie Casper (twitter)

dinsdag, 16 februari 2010 door Hilda


12 Dikkie dik boekjes en dito mandarijntjes. Heel verantwoord dacht ik zo!

Casper is er achter gekomen dat de speelgoedkist zelf ook leuk speelgoed is (twitter)

zaterdag, 13 februari 2010 door Hilda


Verjaardagfeest bij Vincent (Twitter)

zaterdag, 06 februari 2010 door Hilda


Ome Sjoerd aan het werk.

Casper was van vanacht van 12:30 tot 4 u klaarwakker.
Uiteindelijk toch maar besloten om thuis verder te laten slapen ipv bij Vin.
Werd zondag 10.20 pas wakker, dat gelukkig dan wel

Vrije donderdag (twitter)

donderdag, 04 februari 2010 door Hilda


Soms geeft het leven je van die kleine cadeautjes: Casper werd net pas wakker.
Nu wel mega opschieten, over een half uurtje al zwemmen!!

Na het zwemmen:
Tergend langzaam en met veel theater gaat het broodje pindakaas naar binnen…
Ik denk dat de rest na z’n middagslaapje op gaat.

Even later:
Yes! Het laatste stukje zit er in!! Nu nog 5 min kauwen en slikken. Slapen gaat wel lukken want hij ligt al met zn koppie op tafel.

Nekplooimeting (twitter)

dinsdag, 02 februari 2010 door Hilda


nekplooimeting: oke!
Kans op syndroom van down: was het nu 1 op 1200 of 12000?
Klein in ieder geval (lastig die hormonen)…

PS: het was dus 1200…

Plassen voor een goed doel (twitter)

maandag, 01 februari 2010 door Hilda


Het is dat het zo’n goed doel is, moeders-voor-moeders, wat een gedoe dat piesen in potjes.
Nog 3 weken en dan ben ik klaa-haar!

Alweer bijna 14 weken zwanger

maandag, 01 februari 2010 door Hilda


Woensdag ben ik 14 weken zwanger.

Wat gebeurt er in mijn buik? < Klik hier

Hoera (twitter)

vrijdag, 29 januari 2010 door Hilda


Alvast aan het oefenen voor zn verjaardag…
Heeft wel 1 minuut op zn hoofd gezeten.

Casper in bad. En toch klopt er iets niet…. (twitter)

vrijdag, 29 januari 2010 door Hilda


patentje (twitter)

donderdag, 28 januari 2010 door Hilda


Casper veilig bij het aanrecht, prototype.
Omdat de zijkanten precies om de leuning klemmen nog reuze stevig ook!

Een lekker stel (twitter)

woensdag, 27 januari 2010 door Hilda


Weekendje thuis (twitter)

zondag, 24 januari 2010 door Hilda


Zaterdag:
Al een hele morgen er op.
Samen ontbeten, Casper in bad gedaan, opgeruimd onder de teletubbies en nu wordt mn schoen gevuld met speelgoed.

Geert slaapt uit. Morgen mijn beurt!

Zondag:
Mijn beurt om uit te slapen. Gistermorgen was ik zooo moe, nu wacht ik op de slaap… !&@#*!!

Casper “drinkt een kopje thee” uit mijn schoen.

En dan nu in beeld…

donderdag, 21 januari 2010 door Hilda


21 Februari zijn we voor de 11 weken echo geweest.
Zie hieronder het resultaat.
Als een klein garnaaltje sprong hij/zij in het rond, wat een druktemakertje!
Ik moest mijn best doen niet te lachen met dat apparaat op mijn buik.
Het blijft een klein wondertje….

Echo 11 weken
Als je goed kijkt zie je hier twee beentjes in de lucht waar zelfs al teentjes aan zitten.

echo 11 weken
Dat uitstekseltje onderaan z’n buik is de eerste aanleg van de geslachtorganen, dat wordt later een vagina of een penis.

echo elf weken
Hier zie je het gezichtje mooi. Neusje en oogje zijn al te zien, de kaakholte van de mond ook.
Het schijnt dat uk2 al slikken kan. Dat “staartje” is de navelstreng.

Casper is bijna 2 en eet wat hij wil! (twitter)

woensdag, 20 januari 2010 door Hilda


In dit geval maar een half boterhammetje…

Een leeuwtje

dinsdag, 19 januari 2010 door Hilda


Sterrenbeeld Leeuw
22 juli – 22 augustus

leeuwDe Leeuw-baby is ervan overtuigd dat hij van koninklijke bloede is. Als een kleine prins die van nature het middelpunt is vraagt hij dansend, zingend en vertellend alle belangstelling. Maar dansen en zingen alleen is niet genoeg. Hij heeft publiek en applaus nodig. Hoewel hij soms lijkt te roepen :”Ik ben hier en ik ben de grootste!” vraagt hij al spelend eigenlijk: “Hou alsjeblieft van me!”

Een Leeuwtje heeft goedkeuring en liefde nodig en probeert die te krijgen door indruk op zijn omgeving te maken. Laat een Leeuwtje te lang alleen op zijn kamertje en hij zet een keel op van jewelste. Hij kan dan zijn enthousiasme niet kwijt en aan niemand laten zien hoe goed hij is.

Tips: houdt eigenlijk van alle spelletjes. Geef hem gezelschapsspelletjes. Geef hem iets te organiseren of uit te delen. Verkleedpartijtjes met glimmende gewaden en sierraden.

Jij bent boogschutter en je kindje is leeuw

Een prima combinatie, want jullie zijn allebei extravert, spontaan en hebben veel energie. Je kindje vraagt veel aandacht en gelukkig heb jij voldoende vuur en pit om je actief met hem bezig te houden. Jullie hebben wel allebei een behoorlijk sterke wil, waarbij je kleintje luid kan gaan brullen als hij zijn zin niet krijgt. Als jullie af en toe, en om de beurt natuurlijk, je wilskracht even opzij kunnen zetten, dan is dit een heel rijke combinatie. Soms lijkt het of jullie samen voor het geluk zijn geboren!

Jij (Geert) bent stier en je kindje is leeuw

Soms is je baby wat jou betreft te druk: hoewel jullie allebei over veel energie beschikken, gebruik jij die veel gerichter dan je baby. Dit kindje heeft veel van jouw aandacht nodig en is behoorlijk actief. Pas ervoor op dat je zijn beweeglijkheid niet te veel afremt. Trouwens, eigenwijs en halsstarrig zijn jullie allebei: wat dat betreft kan het nog wel eens botsen! Jij hebt daarbij wel de langste adem en niet alleen omdat je ouder bent. Je kindje is namelijk sneller en makkelijker afgeleid dan jij.

Werktitel: Uk2

maandag, 18 januari 2010 door Hilda


Met mijn verjaardag en oud & nieuw feest werd het de meesten wel duidelijk:
Hilda – wijntjes = zwanger.
Het idee begint nu langzaamaan te wennen: half augustus krijgt Casper er dus een broertje of zusje bij. Dus geen drankjes, rauw vlees etc. voor mij maar daarvoor in de plaats: een enorme vermoeidheid en vaak misselijk.
Ik vind het zwaarder dan de eerste keer, maar ik geniet weer van het idee.

echo 8.6 weken.

klik voor een vergroting

En hoewel ik het aan mijn lichaam overduidelijk merk werd het 5  januari voor mij pas een overtuigende werkelijkheid: de eerste echo. Dit keer op de verloskundigenpraktijk in plaats van in het ziekenhuis, wel zo gezellig. En ‘s avonds, zodat Geert geen vrij hoeft te vragen of uit te leggen.

Ze nam er alle tijd voor. Ze zou eerst een uitwendige echo doen, hoewel ze dacht daar niets op te kunnen zien. Maar ze zette het apparaat op mijn buik en voila: een klein kikkervisje dat bewoog!!!! Ik was super opgelucht. Voor het onderzoek moest ze wel over op de inwendige echo. Eierstokken checken, ligging en baarmoeder bekijken: alles oké.
Ik was 8.6 weken zwanger, releasedatum: 11 augustus, dus geen LowLands dit jaar…

Met een big smile gingen we naar huis, dat gevoel is de hele volgende dag gebleven.
Om het “beestje” een naam te geven, hebben we het maar over uk2.

Dus, daar is het dan, echt, levend, reëel.
Het duurt nog even voor ik hem/haar echt zal voelen, maar in mijn hoofd en lichamelijk ben ik al echt echt zwanger.

Zwangere zaken (twitter)

maandag, 18 januari 2010 door Hilda


Intake bij VK was simpel: copy & paste vorige keer, geen rauw vlees en kattebakken, check.
Straks bloed prikken, merk dat ik het uit stel.

Zooo, in 20 min klaar met prikken.
6! buisjes waarvan 1 hele dikke.
Met een watje in mn elleboog mag ik gratis weer van de parkeerplaats af.

HEMA ole!

Vandaag eten we gemakkelijk.
Als ik nu snel begin, heb ik straks even tijd als man en kind thuiskomen.

Mijn vrije donderdag (twitter)

donderdag, 14 januari 2010 door Hilda


Lekker vrij dagje.
Casper heeft een hoesterige onrustige nacht gehad (en wij dus ook) en lijkt nu uit te slapen.
Nu ik nog :-(
Hij heeft gister eerst een poos op de bank bij mij op mijn buik geslapen en later bij ons in bed.
Alsof hij weer een babytje was, heerlijk!

11 uur: De klus van een moeder: met 6 pakken luiers in, op en aan de buggy thuis zien te komen. AH bonus: 3 pakken vd prijs van 2. €20 bespaard!

13.30 u We zijn laat.
Na een ochtend samen in bad en naar de stad eet Casper nu pas zn broodjes en gaat hij zo lekker naar bed.

Vrolijk (twitter)

woensdag, 13 januari 2010 door Hilda


Na een uur in bed kletsen en zingen (hihihi, hahaha, ladadadiedadadaaa) is het boven stil.

10 januari 2010 : Met Casper op de slee

zondag, 10 januari 2010 door geert


Casper op de slee

Het heeft de afgelopen tijd flink gesneeuwd en Casper vind dat natuurlijk erg leuk.
(van achter het raam dan).
Je kijkt naar buiten en roept dan  “Neeuw”.
Tussen kerst en oud en nieuw hadden wij bedacht dat wel wel met de slee naar buiten konden.
Alles afgezocht : Die slee moet toch ergens zijn?
Na een half uurtje zoeken was de slee eindelijk gevonden en zijn we met zijn drie-en naar buiten gegaan.
Mama en papa waren natuurlijk erg opgewonden voor de komende sneeuwpret..
Jij vond het buiten toch wat minder.
Je zat op je slee en keek ons aan met een blik van “Moet dit nu? Dit is koud”.
Als je sneeuw op je handjes krijgt kijk je ons aan en zeg je bah, net zo lang tot dat wij het eraf vegen.

Vandaag heeft het weer flink gesneeuwd.
Zo erg dat we de afspraak met Jelte en Carolien in Leeuwarden wegens het gevaar hebben afgeblazen.

Toch maar een tweede poging ondernomen om samen met je in de sneeuw te spelen.
Extra broekje en sokken aan en naar buiten op de slee.
In tegenstelling tot de vorige keer vond je het fantastisch!.. Kirren en lachen van plezier.
We zijn helemaal door het park gelopen.

Vooral als papa zich even uitsloofde en je over de sneeuw vloog kraaide je het uit.
We zijn nog over het ijs gelopen.
Je wou zelfs door de sneeuw rennen en rollen, uiteraard nog wel met het nodige bah geroep..

Wat een leuke middag was dit. Dit doen we zeker vaker.

Papa en Mama.

toetjesmonsters (twitter)

zondag, 10 januari 2010 door Hilda


Samen aan de vlaaaaaa…

Leuk setje (twitter)

donderdag, 07 januari 2010 door Hilda


Vader en zoon kijken nog even een kinderprogramma voor het slapen gaan….

Als je zwanger bent…. (twitter)

woensdag, 06 januari 2010 door Hilda


Ik was altijd een echte koffieleut.
Nu ben ik een heuse theemuts.

poppoppop!! (Twitter)

woensdag, 06 januari 2010 door Hilda


Casper zei triomfantelijk: poppoppop!! Onderwijl zn bakje hoog houdend. Maw: opperdepop!

Wat een goed begin van de dag! (Twitter)

maandag, 28 december 2009 door Hilda


Punky (twitter)

donderdag, 24 december 2009 door Hilda


Heerlijk vrije donderdag. Casper in bad:

Mexicaanse prik (Twitter)

maandag, 14 december 2009 door Hilda


Casper weer prik gehad tegen de mexicaanse griep.
Hij moest heel even huilen.
Na 20 sec en een slokje was hij alweer vrolijk, wat een vent!

Zomaar een zaterdag (Twitter)

zaterdag, 12 december 2009 door Hilda


Casper roept: “to tow, to tow!” Ziet hij een vogel of auto?

Meneertje werd trouwens pas om 9.30 wakker!
Dat is pas uitslapen.
Waar is Casper? Kiekeboe!!!

Dank u Sinterklaasje! (Twitter)

zondag, 06 december 2009 door Hilda


Casper is een circustent, kassa, boerderij, dierentuin, loopeend, muziekdoosje en potloden rijker.
Mama kook- en badspul.

Dank u Sint

Sinterklaas is supervermoeiend || (twitter)

donderdag, 03 december 2009 door Hilda


Zo, de sint is klaar.
Vandaag de laatste cadeaus gescoord, alles ingepakt, rijmen en dichten….
Pfffff wat een job!

Sinterklaas is supervermoeiend (twitter)

zaterdag, 21 november 2009 door Hilda


Casper ligt lekker te slapen, he-le-maal kapot na Sinterklaas bij Geert’s werk.
Mooie vuilniswagen gescoord met container: open- dicht-open

Oh! oh! (twitter)

zaterdag, 21 november 2009 door Hilda


“Oh”, “oh!” (op, op!) roept hij luid met zn lege beker hoog.

Ik voel pure liefde (twitter)

woensdag, 18 november 2009 door Hilda


Even bij m’n ventje.
Op zijn rug, armpjes hoog.
Als ik zn bolletje aai opent hij heel even zn ogen, slaapt weer verder.

Goedemorgen wereld! (twitter)

donderdag, 12 november 2009 door Hilda


Een dag zoals anderen…(twitter)

woensdag, 11 november 2009 door Hilda


Mijn ventje kijkt Sesamstraat en speelt tegelijk. Weer helemaal vrolijk.

Arme vent (twitter)

maandag, 09 november 2009 door Hilda


Casper om 15.30 al opgehaald, hij moest zoo huilen. Naar de huisarts gegaan: oorontsteking. Nu zijn we samen lekker thuis.

Neerleggen en geven

maandag, 02 februari 2009 door Hilda


Hee mannetje, je wordt alweer zo groot!
Je heb nu al 6 tandjes (4 boven die nog moeten groeien en twee onder) en je groeit goed.

BabywalkerIn december zei ik dat er wat veranderde, maar vlak daarna werd je ook ziek waardoor je misschien ook wat hangerig was. Maar sinds die tijd heb je alweer heel veel bij geleerd!

Je hebt van Sinterklaas een loopauto gekregen. Papa heeft je voorgedaan hoe je de ballen in het gat kan gooien en dat er dan lampjes gaan branden. Helemaal te gek. Met een grote grijns laat je ons zien hoe goed je dat wel kan!

Ook vind je het leuk om dingetjes ergens uit te pakken en ergens neer te leggen. Dat doe je met grote preciesie. We hebben van Harmke een zak blokjes gekregen, het lijkt wel wat op duplo. Ik heb dat in een metalen emmer gedaan en jij maar er in en er uit halen.

Maar dingen als afstandsbedieningen, laptops en telefoons zijn toch eigenlijk wle het allerleukst! Als ik je verschoon geef ik je een telefoon omdat je anders alle kanten op wurmt. Met een grote lach op je gezicht bekijk je het ding van alle kanten. Af en toe geef je hem aan mij en dan moet ik net doen of ik aan het bellen ben.

Dingen geven is ook iets wat je graag doet. In het begin gaf je het aan ons gezicht wat wel oppassen was, vooral met wat zwaardere dingen. Dan kregen we die dingen plots in een keer in je gezicht gedrukt. Nu heb je door dat we ook handen en een mond hebben. Spulletjes geef je netjes in de hand, waarna je ze wel meteen terug wilt. Ik dank je er netjes voor, maar je zegt nog niets terug.

bijna 1 jaarLepels, speentjes en soepstengels stop je ook graag in onze mond. Als je een koekje hebt dan deel je graag uit. Echt heel lief.

En als ik de kamer binnenloop of je hebt me in de keuken gevonden zeg je iets wat lijkt op maaa of mama. Of tenminste, dat verbeeld ik me. Ik ben zo trots! Je kruipt me dan ook constant achterna, dat kun je echt heel snel en doe je met opgelaten kreten van plezier.

Ja er is best veel veranderd. Binnenkort wordt je al weer 1 jaar. Vanmorgen zag ik even een paar van jouw filmpjes van vlak na de geboorte. Ongelofelijk dat dat kleine hoopje is uitgegroeid tot het ventje wat je nu bent.

Kus, mama

Er verandert iets

maandag, 15 december 2008 door Hilda


Deze week was Casper een beetje anders dan normaal. Als we uit zicht verdwijnen begint hij plotseling te huilen totdat hij ons weer ziet. Als hij even geen aandacht krijgt dan uit hij zijn ongenoegen door te gaan gillen. Niet altijd, soms speelt hij ook heel lief, maar het is wel iets nieuws. Volgens mij begint hij oorzaak en gevolg door te krijgen.

Van de week na het eten zaten we nog even aan tafel. Casper speelt dan met een lepeltje. Ik heb een bakje gepakt en hem voorgedaan hoe je daar een lepeltje in kan stoppen. Als ik op het bakje wees probeerde hij dat ook. De motoriek is soms nog wat onhandig en hij laat het lepeltje pas los als hij zijn knuistje weer uit het bakje heeft, maar het principe is duidelijk en mega-interessant.

Ook vindt hij het leuk om de lepel na het eten in mijn mond te stoppen als ik zeg: hapje voor mama.
Het lijken misschien basale dingetjes, maar ik vind het erg knap van hem.
Het leuke is dat je nu echt dingen voor kan doen, dat hij leert.

We hebben een DVD en een boekje met babygebaren. (www.babygebaren.nl).
Het blijkt dat kindjes al veel sneller met gebaren iets kunnen vertellen wat met de stem nog niet lukt.
Het is gebaseerd op de doventaal.
Het vraagt nog wel veel oefening en toewijding, ik ben benieuwd.

Nieuw: staan en tandje

maandag, 03 november 2008 door Hilda


Op z’n knietjesDat Casper lekker rondkruipt had ik geloof ik al verteld. Sinds vorige week kan hij er nog een truucje bij: optrekken! Vorige week dinsdag had ik hem ‘s morgens op bed gedaan en hoorde ik hem nog een poos in z’n bedje brabbelen.Toen het overging in jammeren besloot ik even te gaan kijken en zijn speentje er in te doen. Zat hij dus op zijn knietjes rechtop in bed, nou ja! Snel mijn mobieltje uit mijn zak gehaald en er een foto van gemaakt.

Maar sinds vrijdag trekt hij zich dus volledig tot staan aan de salontafel en in de box.
Volgende probleem: terug, want dat kan hij nog niet. Hij moet nog leren zich weer te laten zakken want nu valt hij nog gewoon om (al dan niet huilen). Maar zien hoe dit verder gaat.

En… gisteren tijdens het verschonen ontekte ik zijn eerste tandje. Niet netjes in de onderkaak of in het midden, maar boven aan de zijkant (rechts). Misschien een hoektandje of zo. Dat zal een mooi gezicht worden straks!

Casper de padvinder

woensdag, 22 oktober 2008 door Hilda


ScoutingDit weekend is Casper een padvinder.
Ieder jaar helpen Geert en ik mee met de JOTI (Jamboee On The Internet). Geert zorgt met Jelte voor de computers en de techniek en ik voor een internetsite met smoelenboek en een online vragenspel. Zo ook dit jaar. En Casper gaat mee. Dus vrijdag stap ik op het eind van de middag met Casper op de trein naar Franeker. Geert is er al de hele dag. Ik eet bij Carel en Janny en na een uurtje spelen gaat Casper naar bed. Zodat ik nog even naar de scouting kan.

Om ongeveer 11 uur krijg ik een telefoontje van Carel. Ik hoor Casper op de achtergrond huilen en waar heb ik toch dat flesje met melk gelaten? Oeps, ik heb wel een flesje met nog wat diksap en een pakje nutrilon melk op het aanrecht gezet, maar dat niet zo gezegd. Als we een poosje later terug zijn, ligt Casper eindelijk wat te doezelen op Janny’s schoot. Hij is zo verkouden en voelt wat aan z’n oortje,waarschijnlijk doet het zeer. Ik leg hem nog een keertje aan en dan gaat hij gelukkig rustig slapen.

Sack and seatZaterdag gaan we al vroeg naar de scouting. De esta’s, scouts en explorers druppelen naar binnen, sommigen hebben daar in een tent geslapen. Casper geniet van alle aandacht die hij van iedereen krijgt. Want met al die kinderen om hem heen heeft hij niet te klagen!

Hij slaapt in een campingbedje in het materialenhok. Natuurlijk hebben de explorers stokken en touwen nodig als hij nèt ligt,maar gelukkig slaapt hij rustig door. Tijdens de lunch zit hij met behulp van een “sack & seat” (wat handig!) op een echte stoelen eet hij een broodje mee.

Aan het eind van de middag worden Casper en ik door Tineke en Leo opgehaald. Daar eten we en Casper slaapt daar in het bedje waar Nine vroeger ook in lag. Geert is ’s nachts pas laat terug want hij doet nog mee met een speurtocht.

Casper de bouwerDe volgende morgen is Casper al om zeven uur wakker. Ik ga met hem naar beneden en nen poosje komen Tineke en later Leo Geert ook beneden. Geert gaat weer naar dscouting en wij zullen er om twaalf uur ook zijn. Dat geeft Casper nog even tijd om het rustig aan te doen, wat te spelen met opa en oma en een tukkie te doen.

Om twaalf uur wordt ik gebracht en we krijgen een multi-tool als bedankje. Leuk! Na het opruimen rijden we met een auto vol computeronderdelen weer naar huis. Hèhè. Caspers eerste weekend bij de scouting zit er op. Ik ben benieuwd of hij nog eens een echte padvinder wordt. Op z’n luiertas zit al heel lang een badge “born te be ascout”. We zullen zien.

Dag schat,

woensdag, 15 oktober 2008 door Hilda


Dag gek lief kereltje van me, tijd om bij te houden hoe het met je gaat.

Casper op de grondJe bent nu bijna acht maanden en sinds je zevende maand kruip je vrolijk rond.
In de eerste instantie kom je vooruit door met je beentjes te kruipen en je gestrekte armpjes omstebeurt naar voren te schuiven. Maar je doet het nu steeds meer met je ellebogen en van de week zelfs een paar “stapjes” op handen en knieën.

We hebben alle papieren en andere zaken onder de salontafel verwijderd, de afstandsbedieningen in een mandje en er wat speelgoed neergelegd. Want je trok alles er uit en als het papier was, at je het ook nog op!

Je bent gek op telefoons, afstandsbedieningen, toetsenborden en snoeren, kortom: alles waar je eigenlijk van af moet blijven. We hadden nog een afstandsbediening over, daar hebben we de batterijen uitgehaald en die is nu voor jou. Maar op de een of andere manier voel je haarfijn aan dat die toch anders is en als je de kans krijgt pak je liever “die echte”.

Als we je neerzetten en je vind het wel leuk, bijvoorbeeld in badje, dan kun je best een poosje blijven zitten. Maar meestal rol je weer snel op je buik om ergens heen te kruipen, dat is toch interessanter. Vanaf vorige week draai je je kont soms zo ver dat ik denk, nu gaat hij uit zich zelf zitten, maar je zet het nog niet door. Maar ik verwacht dat dit ook niet lang meer zal duren.

Lekker zittenLaatst dachten we dat je tandjes er door zouden komen. Je was erg hangerig en zelfs wat koortsig en erg verdrietig. Ik heb je twee dagen thuis gehouden. Ook had je hele dunne poepluiers en luieruitslag. Eten ging er, behalve borstvoeding, ook niet in. Gelukkig was dit na een week weer voorbij. Maar tanden: ho maar!

Je bent nog steeds supervrolijk. Je brabbelt en kraait wat af, vooral als je merkt dat je daardoor aandacht krijgt. Want daar doe je alles voor. Meestal speel je zoet in de box, maar soms, als je te weinig aandacht krijgt, wordt je chagrijnig en ga je jengelen. Gelukkig is dat niet zo vaak.

Je eet lekker: ‘s morgens en ’s middag gepureerd fruit, tussen de middag een broodje met appelstroop of pastei en melk en ’s avonds een groentehap. Je smult er van! Alleen de diksap vind je niet lekker, maar ik vermoed dat ik even een ander smaakje moet halen want op de opvang heb je wel al diksap gedronken. Soms, als ik zelf iets maak, vind je het minder geslaagd, misschien is het dan wat te grof. Maar worteltjes, broccoli en tomaat gaan er in als koek! Je krijgt bij het opstaan en slapen gaan nog lekker de borst. Daar genieten we beiden van.

Casper in badEn je wordt een echte waterrat! In badje vind je te gek. Je zit op je kont of op handen en knieën in bad en spat alles er onder. De hele tafel en zelfs de keukenvloer is kletsnat. In het begin vond je dat water in je gezicht nog wat eng, maar dat is nu ook helemaal over.

Je daarna aankleden is een hele toer want je rolt liever op je buik dan dat je op je rug blijft liggen. Soms zijn we echt aan het worstelen! Afleiden helpt maar heel even.

Ook gaan we één keer per week naar het zwembad in Nijeveen, maar daar vertel ik je nog uitgebreid over.

En gisteren deed je weer iets nieuws: je steekt je hand op als iemand naar je zwaait! Volgens mij was je er zelf ook een beetje everbaasd over. Ik loop nu trots tegen iedereen te vertellen: mijn kind kan zwaaien! Tja, het is wel duidelijk: ik ben net zo erg als al die andere ouders, er is niets meer aan te doen….

Nou lieverd, tot zover weer een update. We zijn helemaal gek op je en genieten weer elke dag van je gekke capriolen.

Kus,
Mama

Nachtelijke avontuurtjes

dinsdag, 07 oktober 2008 door Hilda


GiraffeVlak voordat Casper zes maanden werd begon het:
’s nachts wakker worden.
Wij dachten dat we daar met 3 maand van af waren, maar nee hoor, meneer besloot dat hij ’s nachts toch eten wilde. Als we dat niet deden dan huilde hij steeds harder. Omdat we meteen daarna op vakantie gingen, dachten we dat het daar misschien ook wat te maken had.

Maar na de vakantie ging hij gewoon door. Geert en ik liepen al weken rond met rode ogen en wallen, we waren vreselijk moe. Soms had ik Casper gevoed en dan was ik te moe om hem weer terug te leggen. Dan sliep hij een poosje tussen onze hoofdkussens in. Maar de wetenschap dat hij bij ons lag, zorgde er dan weer voor dat ik heel licht en onrustig sliep.

Toch schijnt het normaal te zijn dat kindertjes van deze leeftijd zich ’s nachts weer melden. Het internet staat er vol mee. De juiste tip vond ik echter dichterbij. Vorige week bracht ik Casper weer naar Coby en ik vertelde dat we zo slecht sliepen. Volgens haar moesten we eens proberen om hem niet te voeden en hem te laten huilen. Alleen naar hem toe om er eventueel het speentje in te doen maar meer ook niet. Na een paar nachten doorzetten zou het dan wel stoppen.

Zo gezegd zo gedaan. De eerste nacht vond ik vreselijk. Casper was het er helemaal niet mee eens en zetten het op een brullen. Als we op z’n kamertje kwamen dan ging het nog harder. Ik lag in bed en moest me vreselijk inhouden om er niet heen te gaan, hem op te pakken en hem lekker tegen mijn borst te leggen. Wat zijn dat sterke instincten! Gelukkig was Geert er om te helpen relativeren. Wel heb ik even naast z’n bedje gezeten en eerst z’n gezichtje omvat en toen hij wat rustiger werd z’n handjes tot hij sliep. Mogelijk waren we nog vermoeider dan daarvoor.

Casper in bed

De tweede nacht hetzelfde verhaal, maar nu was ik wat meer voorbereid op wat komen zou. We zijn ook minder bij hem geweest. Toen: Haleluja! Casper heeft drie nachten doorgeslapen. Het was bijna schrikken de volgende morgen. Vrijdag op zaterdag werd hij wel weer wakker, maar hij huilde een stuk minder hard en ook niet zo lang. Nu wisselt het een beetje: eergisteren sliep hij door, vannacht huilde hij eventjes. Het lijkt dus te werken.

Het lijkt Spartaans en het is vreselijk onnatuurlijk voor je gevoel, maar laten huilen werkt op deze leeftijd dus echt. Het opvoeden is daarmee begonnen. Weer een stapje.

2 reacties op “Nachtelijke avontuurtjes”

  1. Arne schrijft:

    Ow, ons kleine mannetje wordt groot! Nu maar hopen dat hij niet zo lang doorslaapt als zijn oom haha

  2. Syb schrijft:

    lieve hilda,

    dit herken ik wel degelijk. Phyl heeft precies hetzelfde. moet me ook inhouden om te gaan voeden in de nacht, maar een stemmetje in mij zegt: “niet doen, anders wordt het een gewoonte!” maar je wil het zo graag, want niets vervelender om je eigen kindje te zien huilen. ik kreeg hetzelfde advies van mijn (consultatie-)-arts als Coby en daarnaast werd mijn gevoel bevestigd: meer voedzaam eten geven. dus door het groentehapje wat meer granen (wel speciaal voor baby’s). waarschijnlijk is onze borstvoeding en wat we daarnaast geven onvoldoende voedzaam. dus ik ga dit meteen doen!!! en uitproberen maar. want elke nacht zo’n 3x eruit is echt vermoeiend. goed om te horen dat het bij jullie al werkt……nu Phyl nog…..

    xxxxxxxxx van ons

En? Is it me?

dinsdag, 07 oktober 2008 door Hilda


Onderstaande stond gisteren in een nieuwsbrief die ik regelmatig krijg. Of het klopt, ik weet het niet. Ik merk wel dat ik rust en regelmaat belangrijk vind omdat ik zie dat het Casper goed doet. Hij kijgt dus op tijd z’n hapjes en gaat meestal rond dezelfde tijd naar bed. Volgens een vast ritueel. Thee heeft hij nog niet gedronken maar gisteren wel z’n eerste liga. Die heeft hij met veel smaak en nog meer kruimels opgepeuzeld.

Het is wel zo dat Geert altijd net wat eerder klaar is voor een volgende stap dan ik. Zo besloten we samen dat Casper eerst boven en later op z’n eigen kamertje zou slapen, maar Geert is altijd degene die zegt: vandaag doen we het. Terwijl ik het vaak het liefst nog even wil uitstellen. Noem het beschermen, noem het loslaten, noem het wat je wilt…

Integer klinkt leuk, ik probeer het wel te zijn. Koppig? Vraag Geert maar, ik noem het liever “emotioneel”, haha. Ik zal eens opzoeken wat er over Geert en Casper geschreven staat. Welk teken is Casper eigenlijk?

Chinese Mama Horoscoop

Ben jij een draak van een mama? Of toch een echte rat? Wat betekent dat voor jouw manier van ‘moederen’? Raadpleeg onze Chinese Mama Horoscoop en je weet het!

Chinese horoscoop- Buffelbuffel-mama (1973 – 1974: 3 februari – 22 januari)
Anderen vinden de mama Buffel soms een tikje streng of ouderwets. Je zit nu eenmaal graag om half vier klaar met een kopje thee en een koekje. En je hecht veel waarde aan goede manieren. Een stabiele thuissituatie is voor jou erg belangrijk. Probeer je kind niet teveel te beschermen tegen de boze buitenwereld. Hij kan heus zijn eigen boontjes wel doppen!

Sterke punt: integer
Zwakke punt: koppig

Bron: mamaenzo.nl

.

Eén reactie op “En? Is it me?”

  1. Syb schrijft:

    paard-mama
    Het mama Paard is een echte manager! Telefoneren en ondertussen boterhammen smeren, je draait er je hand niet voor om! Je bent op en top een multitask-mama anno nu. Jouw kinderen zullen dan ook snel behoorlijk zelfstandig zijn. Goed geregeld, maar vergeet niet dat je kind een recht heeft op jouw onverdeelde aandacht.

    Sterke punt: populair
    Zwakke punt: overhaast

    ik ben een paard-mama! en het klopt, ik doe alles tegelijk. maar ik herken me ook wel in jouw buffelhoroscoop. maar ik moet dan ook wel allles tegleijk doen, want ik ben alleen, dus….nu ben ik een werkpaard!

Viva l’Espagne!

maandag, 15 september 2008 door Hilda


Van alle dingen die je moet laten als je een klein hummeltje hebt, is op vakantie gaan daar niet een van. In ons geval dan. Half augustus was het zover: op naar de zon! Dit jaar wel met twee grote verschillen want met Casper er bij hadden we ons kleine tentje verruild voor een caravan. Die van Leo en Tineke wel te verstaan, die mochten we voor een keertje lenen. Al weken van te voren liepen we op internet te zoeken hoe we onze vakantie het beste konden combineren met Casper. Met als conclusie dat we maar gewoon moesten zien hoe het zou gaan. We hadden afgesproken om Caspers ritme aan te houden en maar te zien hoe ver we zouden komen.

Ons eerste doel was Bretagne, maar daar was het niet zulk mooi weer dus besloten we te gaan voor Zuid-Frankrijk. Dus een dag van te voren de caravan gehaald en alles er in gepakt. Voor Casper hadden we naast kleertjes, de standaard uitrusting en de kinderwagen ook een campingbedje, een opblaasbaar babybadje, klamboe, wippertje, anti-prik-spul, zonnehoedjes, speelkleed, voedingskussen en een tas met speelgoed meegenomen.

Casper in de Maxi-CosiEn zo vertrokken we ’s morgens om 5:20 u in de auto-met-caravan richting zon. Casper lag lekker in de Maxi-cosi met z’n dekentje te slapen. De hele vakantie hebben we een redelijk vast reisschema aangehouden: 8 uur Casper aan de borst, rijden terwijl Casper z’n ochtenddutje deed, ca 11 uur Casper aan de borst/fruithapje en dan een poosje spelen op het bed. Ondertussen dronken wij koffie en aten wat. Dan van 12 tot 14 a 15 uur nog een stukje rijden waarbij Casper z’n middagdutje deed en dan ’s middag een camping op rijden.

Ideaal zo’n caravan! Hoewel ik meer een tent-type ben, was het dit jaar met Casper toch wel erg prettig. Onderweg kon ik hem lekker op het tweepersoons bed voeden en als we er een kussen van de bank tegenaan zetten, hadden we een grote box waar Casper niet af kon vallen. En op de camping staat de caravan binnen een paar minuutjes.

Slapen in de caravanIk hoefde me in een caravan iets minder zorgen te maken dat Casper de hele camping wakker huilde. Toen we vertrokken was hij zojuist een half jaar geworden en begon hij me z’n vaste hapjes. Met als resultaat: de eerste paar nachten buikkramp. Het arme ventje gilde het uit. Gelukkig konden we het met een zetpilletje (meenemen!) en voeding wel oplossen en na een nacht of drie was dat gelukkig ook over. In slaap komen ging alleen in het begin van de vakantie wat moeilijk, maar ging later meestal goed. Wel heeft hij de hele vakantie onrustig geslapen en moesten we er vaak uit. Dat begon al een week voor de vakantie. Het campingbedje hebben we één nacht gebruikt. Zo’n groot ding bleek niet praktisch in de caravan en in de bak van de kinderwagen sliep hij ook prima.

Casper geniet van Zuid FrankrijkAangekomen in Zuid-Frankrijk (via drie andere campings) bleek dat weekend het laatste weekend dat de Fransen vakantie hadden. En waar gingen die Fransen dan heen? Juist, naar de Zuid-Franse kust! Dus alle mooie campings waren vol. Uiteindelijk vonden we aan het eind van de middag (na een paar keer verkeerd rijden) een camping met nog één plekje bij de receptie. Casper was het rijden ook zat dus we waren blij dat we stonden. Het was een mooi stukje op een schiereiland bij Hyeres met indrukwekkende rotsen. Alleen konden we onmogelijk met Casper naar het strand beneden klauteren over de rotsen.

Carel en Janny waren inmiddels ook in de buurt met hun (nieuwe) vouwcaravan en hadden het zelfde (camping) probleem. Omdat we elkaar zouden ontmoeten besloten we dat dan maar in Spanje te doen. Het was nog maar 350 kilometer rijden, dus prima te doen. Aangezien zij iets verder waren hebben zij vast een camping uitgezocht in Noord-Spanje (Sant Pere Escador). Aan het begin van de middag reden we dan ook de camping aan het strand op.

Caper buiten op het kleed en in badjeHet was ee leuke week met opa en oma. Casper genoot van het baby-badje en kroop lekker in z’n blootje over het dekbed wat we met een zeil op de grond legden. We zijn overdag niet naar het strand geweest omdat het te warm was voor Casper. Wel twee keer even aan het eind van de middag met hem naar het strand gelopen. De zee vond hij interessant, maar in de armen van papa en niet te dicht bij. Met de voetjes in de branding vond hij eng: zo’n groot lawaaiig ding. We zijn ook twee dagen naar dorpjes in de buurt geweest. De eerste keer was te warm voor hem waardoor hij rood was van de warmtevlekken en duidelijk niet lekker in z’n velletje zat. De tweede keer ging uitstekend. De laatste avond dat Carel Janny er waren heeft Casper nog een poosje in z’n pyjama en het donker bij oma op schoot gezeten. We hadden de kaarsjes aan en dat was mega-interessant. Zo interessant dat hij er in de eerste instantie niet van kon slapen.

Kaarsjes kijken met oma

Nadat Carel en Janny waren vertrokken zijn wij nog een paar dagen gebleven en toen zijn we rustig weer naar boven getrokken. We hebben nog een dagje Orléans en een dagje Brugge bezocht. Daar had Casper heel wat bijkijks. Omdat hij het liefst op z’n buik lag hebben we de kap van de kinderwagen aan de voorkant omhoog gedaan. Op die manier kon hij alles bekijken. En dat viel op! Mensen bleven staan of wezen lachend naar de kinderwagen. Er stopte zelfs een auto om te kijken. We hebben er veel lol om gehad.

Kiekeboe!

Veel te snel is zo’n vakantie dan weer voorbij. We hebben genoten van drie weken met z’n drietjes (en vijven). Even niets moeten en alle tijd voor elkaar. Alleen lichamelijk waren we gesloopt door die gebroken nachten. Maar dat gaat wel weer over. We hebben er een vreselijk mooie ervaring aan over gehouden en natuurlijk hebben we nog altijd de foto’s: die kun je hier bekijken >>

Manneke Pis

zondag, 20 juli 2008 door Hilda


Geert mocht laatst voor z’n werk naar een “bootcamp” in Brussel, compleet met hotelovernachting. Toen hij dat vertelde riep ik vrolijk: mooi, misschien kunnen Casper en ik wel mee! Dat kon zowaar geregeld worden. Dus ik Nynke gevraagd of ze ook een dagje naar Brussel kwam. En Nynke is daar altijd wel voor in.

En zo loop ik dus samen met Nynke en Casper in de kinderwagen door Brussel. Ik weet niet hoe Caspers hersentjes al die kinderkopjes doorstaan,want jeetje wat schudt die kinderwagen. We hebben niet echt een plan en dat blijkt. We lopen een beetje rond en we zien wel. We drinken thee op een terrasje en eten tapas bij een visboer. Deze heeft een bar buiten de winkel staan met een grillplaat en een frituur en met een aantal andere Brusselaren genieten we van onze vishapjes. Aangezien ik Casper net op een bankje gevoed heb (heel discreet zegt Nynke) permitteer ik me een glaasje witte wijn.

Manneke PisUiteraard gaan we ook even langs Manneke Pis. Die verschilt niet zoveel van maat met Casper. Op dat moment krijg ik een sms-je van Tineke: hoe het is in Brussel. Ik meld dat die van Casper groter is en kort daarop krijg ik een berichtje met de vraag van wie hij dat toch kan hebben, haha!

Tegenover Manneke Pis is een leuk terrasje en jawel: zodra ons drinken er is begint het te regenen. Ik loop met een fris en een bier naar binnen om een plekje te zoeken en Nynke doet net of ze moeder is en loop met Casper naar binnen.

Als laatste gaan we eten bij een lekker Ethiopisch restaurant wat Nynke nog kent. Maar het is erg warm binnen en Casper kan niet slapen: hij huilt. Ik kijk verontschuldigend naar een stel die opkijkt wat er toch allemaal gebeurt. Dan maar eten met Casper op de arm. Nynke voert me af en toe een hapje. Het gaat op zich wel, maar uit eten is toch gemakkelijker zonder kindje.

Maar zoals Nynke zegt: Casper gedraagt zich voorde rest voorbeeldig! Ze is een trotse tante. Al met al was Caspers eerste uitstapje naar het buitenland een groot succes en erg gezellig.

Elmo vs. Noraly

donderdag, 10 juli 2008 door Hilda


ElmoLaatst zat ik met Casper te wachten tot Geert thuis kwam van zijn werk. En hoewel Casper nog geen TV kijkt, leek het me in een bui van bewust ouderschap, leuk om hem naar Sesamstraat te kijken. Dus ik op de grond met Casper op schoot. Hij was aardig geïnteresseerd in de bewegende beelden van dat grote ding in de kamer. Supergrover deed hem niet zoveel, maar het liedje van Elmo leek hem wel te interesseren. Samen wiegden we mee op de muziek. Daarna was de aandacht ook wel weer verdwenen. Toen Sesamstraat was afgelopen besloot ik weer met Casper verder te spelen.

Noraly ByerOndertussen kwam het zes uur journaal op. Ineens keek Casper hevig geïnteresseerd naar het scherm. Gebiologeerd staarde hij naar Noraly Byer en begon vervolgens op zijn vrolijkst te lachen. Dat ze niet terug lachte deerde hem niet, hij had contact! Tot zover dus mijn educatieve poging. Geef je ze speelgoed dan willen ze de verpakking, geef je ze een educatief programma, dan willen ze gewoon een pratend hoofd. Je kan het zo mooi bedenken, het blijft verrassend met zo’n kleintje…

Slaap kindje slaap…

woensdag, 09 juli 2008 door Hilda


Zie hier Casper’s jongste aanwinst: een nieuw ledikantje van oma:

Caspers’ nieuwe ledikantje

Toen ik zwanger was heb ik markplaats helemaal afgesneupt op zoek naar leuke meubeltjes voor de kinderkamer. Zonder resultaat. Ik werd er benauwd van. Ik had serieus last van kinderkamerstress. Ik wilde meubeltjes hebben die bij het huis pasten, een tikje nostalgisch maar wel fris.

De oplossing leek dichter bij: ik vond tweede kerstdag een kastje op de rommelmarkt in Leeuwarden. Deze heb ik helemaal opgeknapt: hogere poten er onder, groter blad er op gemaakt, zijpanele er tegen om de diepte van het blad te compernseren, alles schuren, verven en andere grepen er op. Het resultaat was verbluffend. Onze buren bleken een grenen meidenkastje over te hebben. Deze heb ik ook geschilderd en er dezelfde grepen op gezet.

Meubeltjes voor de kinderkamer

In de kringloopwinkel vond ik een schattig ledikantje. Deze was wel beschadigd, maar ook die zou ik wel opknappen en schilderen. Daar ben ik echter niet aan toe gekomen. Dat maakte ook niet zo veel uit omdat Casper de eerste tijd toch in een wiegje zou slapen.

Tineke wilde ook graag iets geven voor Casper. Lia had een box gekregen, maar deze kregen wij weer van Lia. Van Carel en Janny kregen we een Stokke stoel en rode loopauto. We konden verder niet zo veel bedenken. Toen opperde ze een ledikantje. En ik dacht: eigenlijk ben ik ook gek dat ik die wil opknappen als ik een nieuwe kan krijgen. Ik was wel even uitgeklust.

Maar een leuk ledikantje vinden viel niet mee. De meesten vond ik niet mooi: te massief en van MDF. En ik wilde er wel eentje die minstens zo mooi of mooier is dan mijn “opknappertje”. Uiteindelijk vonden we er 1 van smeedijzer bij Babyshop Jeanette, hier in Meppel. Omdat hij van metaal is, is hij minder massief dan de andere bedjes. We konden hem meteen meenemen. Thuis hebben we hem in elkaar gezet en hij staat prachtig op Casper’s kamertje. Ik heb een rood en een blauw dekentje en 2 stofjes gekocht op de markt (rood met witte stipjes en lichtblauw met witte stipjes). Hier ga ik lakentjes van naaien (help).

Nu slaapt Casper ‘s nacht nog lekker bij ons. Ik vind het nog te fijn om hem bij ons te hebben en het is ‘s morgens erg gemakkelijk met voeden. Maar hij heeft al een paar keer zijn ochtend dutje in zijn nieuwe bed gedaan. Het is wel een heel klein mannetje in een groot bed. Maar op die manier kan ik wel op onze slaapkamer zonder hem wakker te maken. En zo kunnen we er beiden vast aan wennen. En de mobiel met spookjes, die er boven hangt, vindt hij prachtig.

Een klein mannetje in een groot bed

Beschuit met muisjes (2x!)

dinsdag, 08 juli 2008 door Hilda


Even in het kader van de leuke berichten:

Beschuit met muisjesHans en Jacqueline verwachten medio november hun eerste kindje! Het was nog even spannend, want Jacqueline had in het begin wat last van kramp enzo… En aangezien ze deze pagina’s haast beter kent dan mij had ze me daar over gebeld. Maar ja, in die eerste weken kan het nog alle kanten op, dus ik kon niet super veel meer zeggen dan: heb ik ook gehad en vol houden. Wel heeft ze toen meteen de verloskundige gebeld.

Maar….het gaat goed en ze hebben net hun 20-weken echo gehad! Ik moet haar snel even bellen daar over. Laatst zijn we bij ze langs geweest vanwege Jaqueline’s verjaardag. Je kan het al aardig zien en het staat haar goed. Omdat ik het zelf ook heb meegemaakt vind ik het extra leuk. Ik zie Hans al helemaal voor me als vader, dat doet hij straks geweldig. Denk aan Kluun: meeveren of plat gaan liggen…

De 14 weken echo van Henk en MiekeEn….. eindelijk kan en mag ik het roepen: ik word (weer) tante!!!!! Mieke is zwanger… Deze foto is het bewijs.
Begin mei kreeg ik een sms-je: 3 maal is scheepsrecht? En jawel: de test was positief! Ik was super blij. Wel had ze af en toe pijn en bloedverlies, maar ze had goede moed.

Zondag 11 mei echter, op moederdag, was het mis. Hevige bloeding. Ze zijn wel langs geweest en de hele familie was hier (opa’s en oma’s kwamen terug uit Ierland). Dat was dus een beetje een vreemde, dubbele dag.

Een week later (of zo) belde Mieke. Ze waren naar de gyneacoloog geweest om te bespreken hoe en wat. Ze deden een inwendige echo om te kijken of alles verder in orde was en wat denk je: ze vonden een hartje! Dus toch. De gyneacoloog had er ook geen goede verklaring voor.

Maar wat maakt het uit, het belangrijkste is dat ze nog steeds zwanger was! Ik was door het dolle heen toen ik dat hoorde. Iedereen zegt: het was vast een tweeling geweest. Wie zal het zeggen.

Ik heb het nog een poosje (een beetje) geheim gehouden, maar vorige week was ze 14 weken zwanger en de echo zag er goed uit. Dus ik maak het lekker wereldkundig. Ik geef lekker toe aan speculaties: het wordt een meisje en ik heb ook al namen geraden (maar dat zeg ik nog niet, ik schrijf het op een briefje). Mieke is 2 januari uitgerekend.

Leuk dus, die bolle buiken. Gelukkig gaat het met beiden goed.
Als jullie dit lezen: geniet, eet chocolade en laat je verwennen! Die hormonen horen er bij, zie er de humor maar van in en kijk lekker een zoete film en huil om the happy ending. Laat je niet gek maken en voor je het weet ligt er een klein hummeltje in je armen. En neem maar van mij aan, dat is echt echt waar het mooiste wat er is!

Eén reactie op “Beschuit met muisjes (2x!)”

  1. henk schrijft:

    joepieeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Stoute oortjes!

dinsdag, 08 juli 2008 door Hilda


CasperVanmorgen maar weer even naar de huisarts geweest. Het blijft lastig met die oortjes. Zondag- en gisteravond moest hij iedere keer huilen als we hem in zijn bedje legden. Dan komt er druk op zijn oortjes en dat doet zeer… Na een zetpilletje en een hele poos bij ons houden en troosten valt hij dan uiteindelijk wel weer in slaap. Volgens de dokter zijn de trommelvliezen inderdaad nog wat rood en zit er vocht achter. Ze kunnen alleen niet zoveel doen. We gaan 4 keer per dag neusspray geven en ik kijk nog even bij VSM voor een middeltje tegen verkoudheid. En verder wachten we maar af. Zolang hij niet echt ziek is of verhoging heeft is er niet veel meer aan te doen. Zucht…

Consultatiebureau

dinsdag, 08 juli 2008 door Hilda


InentingAfgelopen donderdag (3 juli) zijn we weer naar het consultatiebureau geweest, dit keer was Geert ook mee…. Zijn groei gaat goed. De lijn loopt ietsjes vlak, maar zo gaat dat met borstvoeding, op en neer. Wel hebben we het een hele poos gehad over het feit dat Casper soms nog steeds moeilijk doet met de voeding. Is het vanwege zijn oortjes? Heeft hij krampjes? We komen er niet uit. Hoewel Casper nu pas over 2 maand weer hoeft spreken we toch nog een keertje extra af over een maand om te wegen en te kijken hoe het gaat met de borstvoeding. Tenslotte nog 2 prikken, in elke dij 1. Casper huilt (zou ik ook doen), maar is gelukkig redelijk gemakkelijk te troosten. Hij heeft daarna ook geen last van zijn prikjes.

Nine is al 6

woensdag, 02 juli 2008 door Hilda


Nine met Casper24 juni is Nine zes jaar geworden. Dat was op een zondag. Wij zijn er ‘smorgens heen gegaan. Ik had 3 cadeautjes gekocht waaronder een paardendressuur thema van Play Mobile. Dikke bingo!

En natuurlijk vond ze het erg leuk om Casper weer te zien. Zoals je hier op de foto ziet is ze al aardig deskundig met kleine kindjes. Dat komt volgens eigen zeggen door haar halfbroertje. Ze hebben in ieder geval samen even gespeeld.

Klaaske kwam ook en zo werd het een gezellige familiebijeenkomst. Totdat we “snel” weer naar huis moesten omdat Geert de Formule 1 moest kijken (tja)…

Foto’s van Nine’s verjaardag kun je hier bekijken >>

Coby

maandag, 30 juni 2008 door Hilda


Huisje Coby NijmeijerEr was eens een heel klein huisje, met naast dat huisje een deurtje waar je door kon gaan. Via dat deurtje kwam je in een steegje en via een poortje bij het tuintje van dat huisje. In dat tuintje en in dat huisje stond allemaal speelgoed. En iedere dag kwamen er kindertjes om met dat speelgoed te spelen. En op donderdagavond werd al dat speelgoed weer opgeruimd want dan begon het weekend. Dan werden de meubels weer op hun plek geschoven en bleven ze staan tot zondagavond. Want maandag begon alles weer opnieuw en was het huisje weer voor de kindertjes. En zo ging dat al jaren.

Het klinkt als een sprookje, maar het is het huis van Coby Nijmeijer, de gastmoeder waar Casper twee dagen per week heen gaat. Toen ik te horen kreeg dat Casper maar 1 dag per week naar de opvang kon moest ik een andere oplossing bedenken. Gelukkig heeft speelwerk ook een gastouderbureau. En gelukkig bleek dat gastouderbureau al heel snel een oplossing te hebben in de vorm van Coby. We hebben een kennismakingsgesprek gehad en vanaf mei gaat Casper er op maandag en dinsdag heen.

Coby heeft Casper op schootIn het begin vond ik het moeilijk Casper af te staan en vaak mis ik hem natuurlijk ook. Maar hij is in goede handen. Een keertje moest Casper wat huilen toen ik hem bij Coby bracht en stond ik hem daar maar wat te troosten, zonder echt veel effect. “Geef maar” zei Coby. Ze pakte hem over, leidde hem af en stil was hij! Daar stond ik dan, zijn liefste moeder die hem niet stil kreeg maar Coby wel… Dan zie je toch jaren ervaring van haar eigen (klein)kinderen en vele oppaskindjes.

Aan het eind van de middag haal ik hem weer op en vaak is het er een gezellige drukte. Soms eten er kindertjes mee of tref ik andere moeders. Het is soms nog wat wennen, vooral het op tijd vertrekken ’s morgens. Maar het went. Coby vertelde dat we het treffen met Casper, het is een gemakkelijk ventje. Natuurlijk weten we het wel, maar het is zo heerlijk om te horen en zij kan het weten! In een schriftje wordt elke week bijgehouden hoe het gaat, ze plakt er ook foto’s bij. Leuk voor later.

Al met al denk ik dat we het zo leuk voor elkaar hebben. Soms voel ik me schuldig dat Casper al zo jong naar de opvang gaat en vraag ik me af of ik minder moet gaan werken. Aan de andere kant zie ik dat Casper het allemaal prima vind, dus voor hem hoef ik het geloof ik niet te laten. Hij leert nu ook al vroeg met andere mensen en kinderen om te gaan en dat vind ik wel prettig. Tot zijn vierde jaar zit hij wel goed. En voor je het weet is dat ook al weer zo ver.

Dit kreeg Casper bij Coby

Oorpijn is echt niet fijn!

maandag, 30 juni 2008 door Hilda


Mijn mannetje is voor het eerst ziek geweest. Dat was echt niet fijn.
Begin juni werd ik flink verkouden. Met een verdopte deus en tranende ogen zat ik achter mijn computer. En je raad het al: binnen de korste keren begon Casper ook te snotteren. Het voeden ging die week ook wat moeilijk omdat hij dan wat huilde. Met een flesje gebeurde dat trouwens niet. Zaterdag 7 juni kwamen Jelte en Carolien langs en aan het begin van de avond was er niets aan de hand Totdat we hem op bed wilden doen. Hij bleef maar huilen en wilde niet dat we hem neerlegden. We hebben hem dan maar een hele poos bij ons gehouden, op schoot en in het wippertje. Op een gegeven moment was hij heel erg moe en heb ik hem liggend nog een voeding gegeven waarbij hij al drinkende in slaap viel.

Casper bij ons in bed

De volgende dag moest hij weer zo huilen en viel het ons op dat hij steeds met z’n knuistjes bij z’n oortjes zat. Toch het nummer van de thuiszorg gebeld. Die bevestigde ons vermoeden. Ook dat de borstvoeding lastig gaat in tegenstelling met de fles hoort bij oorpijn omdat hij aan de borst veel harder moet zuigen en dat doet pijn. Ze adviseerde ons contact op te nemen met de huisartsenpost. Zogezegd zo gedaan. Gelukkig had ik al neusspray en zetpilletjes met paracetamol in huis gehaald (moeders: doen!). Als het na 3 dagen nog niet over was moesten we contact opnemen met de huisarts.

Die week ging het wel weer goed. Maandag heb ik hem wel thuis gehouden. Ik heb gewerkt terwijl hij sliep en geregeld dat hij donderdagochtend nog naar Coby kon zodat ik mijn werk wat kon inhalen. Hij sliep die week wel onrustig en was af en toe wat huilerig, maar hij leek geen echte pijn meer te hebben.

Tot het weer weekend was. Weer brullen, dit keer echt hard. Wat zielig! De 3 zetpillen die hij mag zo veel mogelijk over de dag verdeeld en maar troosten. Gelukkig viel hij van de paracetamol heel diep in slaap. Het was dat weekend erg warm, dus hebben we hem in de kinderwagen op de gang gezet, waar het wat koeler was.

Maandag meteen met hem naar de dokter geweest en een penicillinekuurtje gekregen. Ze hadden het gemengd met vloeistof en ik kon hem 3 maal daags 1 ml geven. Gelukkig vond hij het heel lekker en at hij het met gemak van een theelepel. Die maandag heb ik hem bij me in bed gelegd en gewacht tot hij in slaap viel. Iedere keer als ik uit bed wilde stappen, huilde hij weer dus ben ik maar bij hem blijven liggen. Zo is hij al slapend en huilend de dag door gekomen. Het is echt vreselijk te zien dat m’n ventje zo’n pijn heeft terwijl je er zo weinig aan kan doen. Ik zou het zo over willen nemen of hem zeggen dat het wel weer over gaat, maar dat kan nou eenmaal niet. Mijn enige troost is dat hij het zich, wanneer dit allemaal weer voorbij is, zich er niets meer van zal herinneren. Het enige wat ik kon doen was hem troosten en dicht bij hem blijven. Toen Geert iets eerder thuis kwam heb ik even mijn hart bij hem opgehaald want het was echt een zware dag.

De volgende dag ging het weer wat beter en heb ik hem toch maar weer naar Coby gebracht.
Aan het eind van de week knapte hij weer lekker op en in het weekend ging het weer goed. Vorige week was hij weer helemaal zijn eigen vrolijke zelf. Gelukkig maar. Hij bleef alleen wat snotterig.

Afgelopen zaterdag begon de ellende echter weer opnieuw. Casper wilde ’s avonds niet slapen en bleef weer huilen. Op een gegeven moment toch maar weer de huisartsenpost gebeld en met hem er heen gegaan. Een jonge stagiaire en een arts hebben naar zijn oortjes gekeken. Dat was lastig want Casper blijkt kleine oorgangen te hebben. Heel rustig en zelfs vrolijk onderging hij het onderzoek. Toen ze echter in zijn linkeroortje keken, moest hij huilen. Ze dachten ook iets van ontsteking te zien. Advies: sprayen met neusspray en een zetpilletje. Zo gezegd zo gedaan en gelukkig sliep hij de hele nacht rustig door.

Gistermorgen was alle weer in orde. We hadden een afspraak bij Jelte en Carolien in Leeuwarden en daar zijn we dan ook heen gegaan. Daar werd hij weer huilerig. Steeds maar bij ons gehouden totdat hij na het eten echt slaperig werd en ik hem na een voeding eindelijk in de kinderwagen kon leggen. En wij maar zeggen: echt het is een heel rustig baby’tje. Jelte en Carolien treffen het niet met Casper.

Vanmorgen leek het wel weer goed dus heb ik hem toch maar weer naar Coby gebracht. Als het niet gaat belt ze me en haal ik hem weer op. Ik heb ook even de huisarts gebeld en overlegd. Als het morgen niet gaat dan breng ik hem weer langs. Afwachten dus. Ik hoop dat het nu allemaal snel over is.

Hé mannetje, wat gaat dat snel…

zaterdag, 28 juni 2008 door Hilda


Hé ventje, het is tijd voor een update.
Je bent nu 19 weken oftewel een dikke 4 maand oud.

Casper met een doekje op zijn hoofdJe ligt nu in de box en kletst honderd uit. Ik weet niet helemaal zeker of je het er nog mee eens bent maar je huilt in ieder geval nog niet. Maar dat zal niet zo lang meer  duren.
Even je speentje er ingedaan.

Al draaiend en wurmend draai je al de hele box door. Gisteren had Geert je op je rug in de box gelegd en toen hij even later terug kwam lag je lekker op je buik. Als we je op je buik op de grond leggen, zit je heerlijk om je heen te koekeloeren. Ook gooi je je kont in de lucht en maak je met je beentjes kruipbewegingen. Je armpjes werken nog niet zo mee, maar als je je even boos maakt, schuif je toch zo een heel stuk naar voren.

Je favoriete spelletje is gaan staan. Als je ons ziet lach je, steek je je handjes al uit en doe je je beentjes alvast een beetje omhoog. Dan moeten we je aan je handjes omhoog trekken tot je zit en dan ga je (met onze hulp) rechtop staan. Dit kun je al helemaal zelf als we jou in evenwicht houden. Soms staan we samen te dansen, jij op tafel, al swingend en wiebelend. Hier begon je trouwens al heel vroeg mee, volgens mij al met zo’n 2 maand. Je bent heel erg sterk.
Op schoot mag je ook graag recht op zitten.

Casper op de buikAls papa je hoog inde lucht laat vliegen dan heb je ook veel plezier. Wel oppassen dat je hem er niet helemaal onder kwijlt, wat een water komt er uit dat bekkie van je! Het nieuwste spelletje is nu paardje rijden op mijn knie. Eigenlijk vind je alles leuk waarmee je aandacht krijgt. Gelukkig ben je ook heel tevreden in de box of in de kinderwagen.

Verder klets je, als je het naar je zin hebt, honderd uit. Dat begint als je wakker wordt. Vanmorgen kleedde ik je aan en toen gilde je van plezier. Je bent een heel vrolijk kereltje die voor iedereen wel een lach over heeft. Ik ben helemaal verliefd op die stralende tandeloze lach van je (en met mij meer mensen).

Ook vind je leuk om van alles te voelen met je handjes maar ook met je mond. Alles wordt er in gestoken en gevoeld. Laatst zat je weer eens op mijn vinger te kauwen, en hoewel je nog geen tanden hebt, heb je best scherpe kaken waarmee je flink hard kan kauwen! Dat doen we dus niet te vaak.

Inmiddels heb je het voor elkaar, je zit lekker bij papa op schoot te spelen. Gisteren zag ik weer wat foto’s van je van toen je net geboren was (Simone’s weblog). Wat een verschil, ongelofelijk! Het is geweldig om te zien hoe je elke dag weer groeit en er weer wat bij leert.

TOB (trots op borsten)

donderdag, 19 juni 2008 door Hilda


Al tijdens de zwangerschap wordt je gestimuleerd om borstvoeding te geven. En niet zo’n klein beetje ook. Het is beter voor de ontwikkeling, weestand, tegen allergieën en allerlei ziektes en kwaaltjes. Daarnaast biedt het allemaal voordelen voor de moeder. Het grappige is dat mijn moeder mij vroeger met de fles heeft groot gebracht omdat dat juist beter zou zijn. Ik weet het niet. Op de pakken kunstvoeding staat uitgebreid beschreven wat de overeenkomsten met borstmelk en de toegevoegde extra stoffen extra stoffen zijn, naast het verplichte zinnetje dat moedermelk natuurlijk de beste keuze is. Maar ik volg braaf de geldende norm en kies voor borstvoeding. Het is in ieder geval gevarieerder omdat hij krijgt wat ik eet en ik geloof best dat hij mijn antistoffen krijgt als ik verkouden ben. Ik heb er zelfs een cursus voor gevolgd die gegeven werd door de thuiszorgorganisatie. Ik ben blij dat ik dat gedaan hebt, want je bent daardoor net iets beter voorbereid.

Casper aan de borst

Casper is bij de geboorte binnen een paar minuten bij mij aangelegd. Dat was een vreemde en heel bijzondere ervaring: je kindje voor het eerst aan je borst. De eerste week was wennen. Casper sliep liever dan dat hij dronk en mijn tepels werden een beetje schraal. Maar dat verdween snel door te smeren met Bepanthen zalf (tip!) en later door de tepel na het drinken even in te smeren met een beetje melk. Het is een kwestie van doorzetten, op een gegeven moment wordt het vanzelf minder gevoelig.

Borstvoeding is aan de ene kant heel erg leuk en fijn, maar soms wordt je er ook wanhopig van. Casper heeft een poosje gehad dat hij enorm begon te huilen tijdens de voeding. Wat daar de reden van is??? Ik heb gedacht aan buikkramp, spruw, te weinig melk en later ook oorpijn. Spruw heeft hij gelukkig niet gehad, maar je twijfelt aan alles. Ik heb jankend met Casper op de bank gezeten. Gelukkig heb ik Geert met zijn nuchtere kijk op de zaken. “Probeer het straks nog eens en als het echt niet meer gaat kun je altijd stoppen, je hebt het al 3 maand volgehouden.“ Vaak was dat al genoeg om weer met nieuwe moed verder te gaan.

Toen hij ook even wat minder groeide dacht ik aan te weinig melk en heb ik een plan de campagne opgezet: vaak aanleggen en zodra hij begint te huilen: wisselen van borst. Als het echt niet meer gaat: speentje en later nog eens proberen. Vanwege een baarmoederontsteking die ik kreeg in de tweede maand moest ik van de dokter aan de pil. Twee weken geleden heb ik die laten vervangen door een minipil (één hormoon ipv. twee).

Medela Mini Electric PlusEn dan het kolven.
Ook het kolven moet je er echt echt voor over hebben. Kolven is niet leuk! Ik kolf 4 dagen per week en dat is best veel. Op kantoor heb ik het opberghok omgedoopt tot kolfruimte: briefje niet storen aan de deur, neusspray met Syntocynon (synthetisch hormoon voor toeschietreflex) in de neus en melken maar. Moehoe! En met kolven krijg je dus nooit dezelfde hoeveelheid er uit als je kindje er uit zuigt. Als ik er 60 ml uit krijg is dat oké, als ik 100ml heb dan ben ik helemaal trots op mijn borsten! Één keer kreeg ik er een volledige voeding (140ml) uit, wauw! Drie weken geleden kreeg ik er bijna niets uit. Ik hing op dinsdag ieder uur aan dat ding voor maar 20 tot 40 ml per keer. Ik kon wel janken (heb dat ook gedaan). Zou het aan het kolfapparaat liggen? Tijd voor actie. Ik heb een professioneel kolfapparaat gehuurd bij het borstvoedingscentrum Zwolle en een telefonisch consult aangevraagd. Daar liep ik dan een enorme koffer naar het werk te sjouwen. Maar ik kon het verschil duidelijk merken. Dit apparaat deed meer zuigbewegingen per minuut en ook op een andere, meer natuurlijke, manier.

Medela Pump In Style AdvancedHet bleek dat het apparaat wat ik had meer bedoelt was voor moeders die minder kolven. Voor de “intensieve kolver” was zwaarder geschut nodig. Medela heeft een kolfapparaat die in een rugzak zit met een vakje voor een fotootje, een koeltasje met flesjes en een voorgevormd element, handpomp en vakje voor een flesje en met mooie metalen dingetjes aan de rits. Al die extra dingetjes maken hem dus ook extra duur, maar goed, de pomp is wel erg goed. Ik merkte meteen verschil. En het is het geld waard zolang ik hiermee langer voeding kan geven aan Casper. (Aanstaande moeders die minder dan 4 dagen per week gaan kolven: mijn vorige apparaat is te koop voor 95 euro!)

De voeding gaat weer goed. Casper drinkt lekker door totdat hij vol zit en het kolven gaat beter (hoewel ik er soms wel extra uit moet ’s nachts). Nu is het weer leuk en de moeite waard om het te doen. Het is inderdaad iets intiems tussen Casper en mij en het is bijzonder om iets voor hem te kunnen doen wat ik hem alleen maar kan geven. Ik ben trots op mijn borsten! Op naar de volgende maand!
 

Groeien en prikken

donderdag, 22 mei 2008 door Hilda


KinderartsVandaag is ons ventje weer naar het consultatiebureau geweest. Jammer genoeg kon Geert niet mee omdat hij een presentatie had. Volgende keer dan maar.
Ik had mijn mama-dag dus we hebben het vandaag lekker rustig aan gedaan. Ik heb ons pas laat aangekleed en Casper heeft lekker een poos gespeeld en geslapen.

Ik begin al een volleerde moeder te worden en alsof ik het al jaren doe meld ik me en kleed Casper uit. Hij is net in badje geweest en nog diep in slaap. Langzaam wordt hij wakker als ik hem uit kleed.

Meten en wegen: Casper is nu 5370 gram en 58 cm lang. En daarmee groeit hij goed! Hij is niet zo groot, maar dat zijn we ook niet. Zolang de curve maar een stijgende lijn vertoond en dat doet ie. Daarmee is mijn grootste zorg weggehaald: Casper krijgt genoeg te eten, halleluja! Hier staat zijn groeicurve.

De arts luistert naar zijn hartje en longetjes en alles wordt weer goedgekeurd. We moeten Casper een paar keer per dag op zijn buikje leggen om zijn nekspieren te oefenen. Oke, gaan we doen.

En dan komt weer ons favoriete deel: de vaccinaties. De eerste gaat goed, Casper huilt ongeveer 5 seconden en lacht zelfs naar de arts als hij van de schrik bekomen is, de charmeur.
De tweede prik is een ander verhaal. De arts waarschuwde al dat de tweede prik vaak wat vervelender is omdat de vloeistof wat dikker is. En ja hoor, dikke tranen. Mijn arme mannetje. In de kleedruimte geef ik hem wat voeding als troost. Ik krijg er zelfs een kopje thee bij. Maar Casper is overstuur en hoeft niet zoveel te drinken. Na een poosje troosten leg ik hem op het aankleedkussen en daar kalmeert hij eindelijk. Nog voordat ik hem in de Maxi Cosi doe valt hij in slaap. En hij slaapt vanmiddag lekker door.

Aan het eind van de middag wordt hij onrustig. Hij huilt en huilt en ik kan niets anders doen dan hem dicht tegen me aan houden. Na een poos valt hij tegen mijn borst in slaap. Zo liggen we een poos op de bank. Af en toe wordt hij weer wakker en moet hij huilen. Het is zo zielig, ik kan niet meer voor hem doen dan dicht bij me houden. Op een gegeven moment leg ik hem in de wandelwagen.  Daar slaap hij verder. Af en toe huilt hij even in zijn slaap maar hij wordt er niet meer wakker van. Als Geert thuis komt leggen we hem samen in zijn wiegje. Nu slaapt hij gelukkig rustig door.
Hopelijk is hij morgen weer zijn eigen vrolijke ventje…

Volgende keer: 3 juli om 16 uur.

Moederdag

donderdag, 22 mei 2008 door Hilda


Gisteren was mijn eerste moederdag. Ik had de hele week al lopen hinten over ontbijt op bed. En het heeft gewerkt! Nadat ik Casper had gevoed en we nog een poosje gelegen hadden ging Geert naar beneden om “even te plassen”. Ik hoorde al wat gerinkel beneden. Maar, zoals het een echte moeder betaamt,  heb ik me nog een keertje omgedraaid en deed ik alsof ik nog sliep. Even later kwam Geert weer naar boven met een kopje thee, een bolletje met kaas en één met ham en een stukje suikerbrood. Hmmmm, mijn eerste ontbijtje in jaren. Echt moederdag.

Moederdagcadeau’s Middags kwamen de opa’s en oma’s terug van hun gezamenlijke vakantie naar Ierland. En, zoals ik al verwacht had, kwamen ze op de terugweg even langs. Inmiddels waren Arne, Mieke en Henk ook gekomen, dus het werd een gezellige boel in de tuin, waar het tegen de 30 graden was. Gelukkig had ik zaterdag van Geert ook een moederdagcadeau gekregen: een nieuwe parasol, dus daar konden we lekker onder zitten.

Voor de oma’s had ik van de week al een voetafdrukje gemaakt  met eigen gemengde grijze vingerver. Deze had ik in een mooi klein lijstje gedaan. Prima cadeautje wat goed werd ontvangen. Uiteraard staat er ook eentje bij ons op de schouw.

Maar het mooiste cadeautje stond vanaf woensdag al klaar om uitgepakt te worden: op de opvang hadden ze een klein flesje versierd met groene handafdrukjes van Casper. In de fles zat een gedichtje. Ik ben er echt super blij mee! Een echt moederdag cadeautje. Ik hoop dat er nog vele volgen. Deze blijft in ieder geval een poosje op de schouw staan en als het tijd wordt om hem op te ruimen zorg ik dat ik een doos heb waar ik al zijn leuke, lieve en mooie werkjes in kan bewaren…

een moeders’ hart

woensdag, 30 april 2008 door Hilda


16 april.
Huilend zit ik in de auto. Ik heb zojuist Casper voor het eerst naar de dagopvang gebracht. Het is maar voor heel even maar ik vind het niet leuk! Al weken van te voren wordt ik emotioneel als ik er alleen maar aan denk. Ik ken mezelf zo niet terug. Het zullen wel de hormonen zijn. Dat, plus het feit dat ik sinds zijn geboorte nog niet echt van Casper gescheiden ben geweest.

De afspraak was dat ik Casper rond een uur of 9 zou brengen en dat we dan ook even kennis zouden maken. Het is wel even wennen: alles op tijd klaar hebben, spulletjes gepakt en met alle spullen in de auto. Ik ben dan ook wat later dan ik zou willen.

Eenmaal aangekomen loop ik wat te stunten met de voedingen, spulletjes en Casper op mijn arm. Gelukkig wordt ik even geholpen. De gekolfde voedingen verdwijnen in de koelkast en eentje gaat in de vriezer op reserve. Een peutertje rent op me af en roept enthousiast: “Een baby’tje, een baby’tje!” Vervolgens wordt Casper van me overgenomen en in een mandje gelegd die met een enorme veer aan het plafond hangt. Wat geinig.

Ik ga met één van de leidsters naar boven om even het een en ander te bespreken. Ze schrijft van alles op: adressen, onze telefoonnummers, voorkeuren, dokter etc… Ik krijg de regels mee en het pedagogisch beleid. Vervolgens krijg ik een uitgebreide rondleiding.

Villa Kaketoe in NijeveenVilla kaketoe  is een mooie opvang. Hij zit net iets buiten Meppel, in Nijeveen in een oude villa. Het oude pand is sfeervol en de ruimtes zijn lekker licht. Beneden zitten de kleintjes, daarboven de wat oudere kinderen en de zolder is een soort grote lege speelplaats voor de BSO (voor de niet ouders onder ons: de buitenschoolse opvang). Als het slecht weer is functioneert deze ruimte ook als speelplaats voor de kleintjes.

.

LutjepotBuiten zijn twee grote tuinen met gras en spannende paadjes tussen de bosjes. Als de grote kinderen er ook zijn, kunnen de kleintjes naar de andere tuin. Daar staan ook twee lutjepotten: een soort verwarmde konijnenhokken waar de kleintjes lekker in de buitenlucht kunnen slapen.

Al met al een heerlijke plek. Ik ben er van overtuigd dat hij hier het prima naar zijn zin gaat krijgen. Het is tijd om te verterekken. We spreken af dat ik hem om half één weer op haal. Dat is al na iets meer dan 2 uur. Casper slaapt.

Bij vertrek houd ik me groot maar in de auto stromen de tranen weer over de wangen. Ik ben dan ook meer verdrietig voor mezelf dan voor Casper. Huilend bel ik Geert, zelfs hij vond het een vreemd idee. Gelukkig is hij heel lief en begripvol, hij zegt precies wat ik nodig heb.

Om half één sta ik weer in de opvang. Ik pak hem lekker op en knuffel zijn warme lijfje en ruik zijn zachte haartjes. Wat ben ik blij. Samen gaan we weer naar huis. Deze hobbel hebben we ook weer gehad.

23 april
Vandaag is hij weer geweest. Hij heeft nu ook zijn eigen slaapzakje (de kleinste maat) en dit keer blijft hij tot 3 uur. Maar dit keer vind ik het niet erg meer. Het is net alsof die eerste keer de spanning er af heeft gehaald. Ik ga lekker werken bij een klant en geniet van het feit dat ik me daar 100% op mijn werk kan concentreren. Mijn enige zorg is het op tijd afkolven.

Tegen drieën rijd ik weer vrolijk naar Nijeveen om hem op te halen. Ik heb hem natuurlijk wel gemist. Thuis neem ik hem lekker op schoot om te knuffelen en doen we spelletjes. Heerlijk. De woensdag daarop is het koninginnedag en slaan we een keertje over. De week er op gaat hij een dagje naar de gastouder en een dagje naar Nijeveen. Ik vind het wel fijn zo: ik kan dan 100% aan het werk of 100% moeder zijn. En daarmee begint het gewone leven weer een beetje.
 

Auwaaa, dat prikt!

maandag, 21 april 2008 door Hilda


Casper op het aankleedkussenMaandag 14 april moest Casper weer naar het consultatiebureau.
Dit keer was ik een volleerde moeder: Casper uitkleden, wegen, meten en in de handdoek naar de wijkverpleegkundige. Casper is nu 4725 gram, 54 cm lang en zijn hoofd heeft een omtrek van 39,5.

De verpleegkundige onderzocht Casper. Met klikgeluidjes probeerde ze zijn aandacht te trekken om te kijken of hij haar wel van links naar rechts volgde. Dat spelletje kennen we wel, alleen was Casper zo geïnteresseerd in de TL-lampen dat hij weinig zin had haar aan te kijken, laat staan te volgen. Met een hand boven zijn hoofdje lukte het uiteindelijk toch.

Ook op z’n buik liggen op het kussen is gewoonweg niet zijn favoriete hobby. Als hij op mijn buik ligt kan hij zijn hoofd helemaal optillen, dat kon hij al vrij snel. Ook over mijn schouder houdt hij zijn koppie al een mooie tijd recht overeind. Alleen op zo’n stom kussen, dat vindt ie meestal maar niets. Dat kan ik me ook wel voorstellen.

Wat ik al vermoedde blijkt ook zo te zijn: Casper is wat aan de kleine kant. Op deze pagina heb ik zijn groeicurve neergezet. Deze zal ik voortaan ook bij gaan houden. Het zijn gemiddelden: Casper valt nog wel binnen deze normen, maar hij zit aan de onderkant en zijn curve is niet in het zelfde tempo omhoog gegaan als je zou verwachten.

Vooralsnog geen reden tot paniek, maar ik merk dat het zaadje is gepland. Ik loop me toch een beetje zorgen te maken over de voeding. Eet hij wel genoeg? Eet ik wel genoeg? Ik heb besloten om me nog strenger te houden aan een ontbijt-lunch-avondeten ritme. Mijn leven wordt steeds regelmatiger.

Als laatste kwam datgene wat  het minst leuk is: de eerste vaccinatie. Hij kreeg het DKTP-vaccin dat beschermt tegen difterie, kinkhoest, tetanus en polio en een vaccin tegen pneumokokken.

TujababyWe hadden ons al helemaal voorbereid: ik was zaterdag al begonnen met een kuurtje ter voorbereiding op de vaccinatie: “Tujababy druppels van VSM versnelt het herstel na vaccinatie. Het helpt de weerstand te verhogen en verzacht de gevolgen van vaccinaties, zoals het zich niet lekker voelen, huilen en een gewijzigd slaapritme.” Ideaal! Daarnaast had ik koortsverlagende zetpillen in huis gehaald.

Uiteraard moest Casper heel hard huilen toen hij in beide bovenbeentjes een prik kreeg. Ik lachte dapper en zei dat het goed voor zijn longetjes was. In gedachten sloeg ik de verpleegkundige tegen de vlakte. Gelukkig kon ik hem snel oppakken en troosten. Dat, samen met de hulp van het beste hulpmiddel ter wereld, een speentje, kwam hij gelukkig heel snel tot rust. Hij viel eigenlijk al heel snel in een diepe slaap.

Casper is de rest van de dag goed doorgekomen. Hij heeft veel geslapen en liet af en toe een zacht klagelijk huiltje horen. Ik had die dag expres geen afspraken en heb het zo rustig mogelijk voor hem gemaakt. Dat is gelukt. Hopen dat het de volgende keer ook meevalt. Dat is 22 mei alweer. Dan gaat Geert waarschijnlijk ook even mee.

Wie lijkt er nou op hem deel II

dinsdag, 15 april 2008 door Hilda


Moet ik hier nog wat van zeggen? Sprekend toch?
Deze oude babyfoto’s van Geert staan nu ook in het fotoalbum.

Zoek de verschillen: Geert en Casper

Klaaske met Geert en Klaaske met Casper

Wie lijkt er nou op hem?

woensdag, 09 april 2008 door Hilda


De meeste mensen stellen me twee vragen:
-Slaapt hij ‘s nachts een beetje door?
-Op wie lijkt hij nou het meest?

Vraag 1: Gelukkig meldt Casper zich na een late voeding ’s nachts maar 1 keer. Het wakker worden is eigenlijk nog het lastigste. Als ik eenmaal wakker ben en ik ga voeden dan geniet ik ook wel weer van de rust en de stilte met Casper. Ik zet het hoofdeinde dan overeind en doe een nachtlampje aan dat ik op de wieg geklemd heb.

Vraag 2: Ik heb nou niet echt het gevoel dat hij sprekend Geert of mij lijkt. Het grappige is dat ik, als Geert gaapt of een bepaald gezicht trekt, ik in één keer Casper voor me zie. Geert lijkt dus op Casper!

Ik heb een oude foto van Arne toen hij nog klein was. Daar kijkt hij bijzonder ernstig op. Casper kan ook zo kijken. Ik zal nog eens proberen precies die blik vast te leggen.

Volgens sommigen lijkt hij ook wel wat op mij. Ik vind dat moeilijk om te zeggen. Ik heb mijn babyboek eens in gekeken en gezocht naar een foto waarop je dat zou kunnen zien. Ik weet het niet… Oordeel zelf maar.

Geert en Casper Geert en casper
Casper en Arne Casper en Arne
Casper en Hilda Casper en ik

 

Eén reactie op “Wie lijkt er nou op hem?”

  1. klaaske schrijft:

    Ik heb werkelijk zitten te genieten, van het dagboek. Je beschrijft het zo super, ik zie (en hoor) het helemaal gebeuren, allemaal. Nou ja, de foto’s spreken ook voor zich…
    Iedere keer denk ik , even lezen wat ze nu weer beleven. Ga lekker zo door!
    O ja, ik ga snel aan Jan vertellen dat hij ” er” echt verstand van heeft!
    Liefs, klaaske

Wedden dat?

woensdag, 09 april 2008 door Hilda


Wat gaat het worden?Met kerstmis hadden we in Franeker allemaal op een briefje geschreven wanneer we dachten dat “de gup” geboren werd en of het een jongetje of een meisje zou worden.

Qua datum zat Nine er het dichtste bij, in het totaal Jan. Eeuwige roem valt jullie ten deel! Ik dacht dus nog 8 dagen langer te hebben.

Qua geslacht zat ik wel goed. Ik geloof wat dat betreft niet zo zeer in intuïtie, maar als ik me probeerde mijn toekomstige kindje voor te stellen, merkte ik dat ik wel meer op een jongetje gericht was. Niet dat het me veel uitmaakte, het was meer mijn verbeelding.

Voor mijn gevoel klopte het wel precies toen Casper er uit kwam. Leo zei ook al dat hij me wel een echte jongetje-moeder vond.

.

Eén reactie op “Wedden dat?”

  1. jan schrijft:

    Hallo Casper:

    Hierbij even een reactie van de winnaar.Ik heb dan totaal geen ervaring op dit gebied maar ik ben altijd in voor een gokje, en jawel bijna goed gegokt.
    Ik zal het wel met de eeuwig roem moeten doen, of moet ik mijn banknummer nog doorgeven?

    gr.oudoom Jan.

Bi bo babymassage

dinsdag, 08 april 2008 door Hilda


Vrijdagmiddag was het dan zover: Casper inpakken, handdoeken, zeiltje, hydrofiele doeken en babyolie mee, op naar de babymassage!

Tijdens de open avond in het ziekenhuis spraken we fysiotherapeut en haptonoom Wilja Westerhof uit Oosteinde. Zij geeft individuele sessies babymassage volgens de Shantala-methode en dat sprak ons wel aan. Zij vertelde dat ze een instructie babymassage meestal in twee sessies deed. En dus heb ik haar twee weken geleden opgebeld en een afspraak gemaakt.

We werden ontvangen in een aparte ruimte in haar boerderij. Een prettige lichte ruimte waar ze twee matrassen voor ons met de rug omhoog tegen de bank had klaar gelegd. Casper lag nog lekker te slapen in de Maxi-Cosi, dus dat gaf haar mooi even de tijd om het ons voor te doen op een babypop. Ze waarschuwde ons van te voren dat de meeste kindjes in het begin erg moeten wennen aan al de nieuwe prikkels van een massage en dat we daarom niet vreemd moesten opkijken als Casper na vijf minuten al begon te huilen. Tien minuten zou al heel mooi zijn en als je als ouder twintig minuten kan masseren dan is dat prachtig. Casper werd netjes wakker toen ze zo’n beetje klaar was met uitleggen (wat een kind!) dus we konden beginnen.

Geert ging er lekker voor zitten met het zeiltje en de handdoeken tussen de benen. Casper uitkleden, hydrofiele doeken in de aanslag (mocht ie gaan plassen) en beginnen maar!

Babymassage
Babymassage
Babymassage

  Klik op een foto
   voor een vergroting….

Eerst zijn buikje, vervolgens via de armpjes naar zijn handjes en dan wee via zijn buikje naar de liesjes, beentjes en voetjes. Casper vond het heerlijk. Hij keek af en toe heel verbaasd en je zag hem alles incasseren. Ontzettend leuk om te zien. Al met al zijn we een dik half uur bezig geweest. Misschien scheelt het dat we hem na het badje ook zelf al eens gemasseerd hadden en bij het verschonen raak ik hem sowieso graag aan. Hij heeft trouwens 2 keer geplast, maar Geert was er op tijd bij met een doek (helaas… :-) )

De afgelopen 3 avonden hebben we Casper mee naar boven genomen en hem gemasseerd voordat we hem in de wieg legden. Het is een prachtige afsluiter van de dag: tijdens het masseren valt de schemer in en met gedempt licht en zachtjes pratend wordt alles steeds rustiger om hem heen. De eerste avond hadden we er even niet aan gedacht dat hij honger krijgt van de massage maar at weten we nu ook. We proberen er een bedritueel van te maken: lichten zacht, masseren, nog even voeden en dan slapen. Ik vind het heerlijk om zijn hele lijfje aan te raken. En hoewel het nog even een beetje wennen is, ligt hij nu heerlijk rustig in zijn wiegje te slapen. Ik kan het iedere jonge ouder aanraden…

Linkjes:
Instructie babymassage
Site van Wilja Westerhof

Filmpje!

zaterdag, 05 april 2008 door Hilda


Tadaaaaaa! We hebben onze filmpjes online gezet….
Het adres is : foto.mailons.nl/video/CASPER_1.
Het duurt misschien wel even voordat de pagina geladen is, maar daarna kun je alle filmpjes bekijken.
We zijn er nog een beetje mee aan het prusten, dus misschien verandert de pagina nog wel.
Oh, en het lijkt nog niet optimaal te werken in Firefox…

Enjoy!

Naar het consultatiebureau

maandag, 24 maart 2008 door Hilda


Afgelopen donderdag zijn Casper en ik voor het eerst naar het consultatiebureau geweest. We hadden een afspraak om 10 uur en we moesten er een paar minuten van te voren zijn. Dus luiertas (pampers speentje etc, en omslagdoek) mee en Casper in de Maxi-Cosi. Het consultatie bureau zit hier vlak bij, zo’n beetje naast Geerts’ werk. Eenmaal aangekomen moest ik Casper uitkleden op één van de  aankleedkussens. Er werd ook een baby van een paar maanden uitgekleed. Tjonge wat was die groot naast Casper! Vervolgens luiertje uit en Casper meten en wegen: 4114 gram (344 gram gegroeid sinds week 2) en 53 cm. lang.

Casper op het aankleedkussenMeteen daarop kon ik door naar de kinderarts. Daar werd Casper op een kussen gelegd en onderzocht: hartje en ademhaling luisteren, oogjes en reacties bekijken. Casper was goed wakker en volgde haar met belangstelling. Zij was daar wel een beetje verbaasd over. Ze zei dat Casper voor zijn leeftijd erg wakker en helder was, dat je dat meestal bij iets oudere baby’s zag. Ook ontspande hij zijn knuistjes al en reikte hij naar zijn speentje, iets wat ook al vrij snel was, zei ze. Ik was zo trots als een pauw.

Het ontstoken oogje (linker oogje vanaf de geboorte) was normaal, gewoon blijven reinigen met een nat watje. Ik was nog bang dat Casper te veel op één kant lag (voorkeurshouding). Ik probeer wel eens zijn hoofdje te draaien in zijn slaap, maar hij doet toch lekker wat hij zelf wil, dat helpt dus wel een hele minuut! Ook het wiegje draaien heeft niet altijd even veel effect. Maar volgens de arts was zij hoofdje verder niet scheef of zo. Desnoods kon ik een opgerolde hydrofiele luier aan een kant van z’n hoofdje leggen, onder de hoes.

Zo’n controle duurt maar 15 minuten, dus we stonden zo weer in de kleedruimte. De volgende afspraak is 14 april om 9 uur. Tijdens het aankleden waren er nog2 andere moeders bijgekomen. Zij verbaasden zich er over hoe klein Casper is. Hun kinderen waren alweer wat groter, waarschijnlijk vergeet je toch snel hoe klein zo’n hummeltje in het begin is. Van genieten dus!

Vol trots vertelde ik Geert hoe goed onze zoon het doet en dat het dus “echt een bijzonder kind is!”. Gisteren hoorde ik Geert heel nuchter zeggen: “Volgens mij verzint zo’n arts altijd wel iets positiefs voor de ouders. Dat is zo’n trucje van ze.” Dat zal best, maar ik ben liever naïef en denk dat onze zoon de beste is van allemaal!

2 reacties op “Naar het consultatiebureau”

  1. lieneke schrijft:

    lieve hilda , geloof mij nu maar ,jullie hebben ook een héél bijzonder kind. dus trots mag je best zijn, (dat zij we allemaal). Het feit dat je het inderdaad snel vergeet hoe klein ze zijn, is waar (helaas). dus geniet er maar zeker van.

  2. tineke schrijft:

    De foto van Casper bij het verhaal over het bezoek aan het consultatiebureau past er prachtig bij: je beschrijft hoe helder Casper is, bijzonder zelfs, volgens de dokter. Nou dat zie je toch op de foto: volgens mij leest hij jouw tekst al gewoon mee.
    Liefs,
    Tineke
    Trotse oma !!!

Buikkrampjes

dinsdag, 18 maart 2008 door Hilda


Je had vanaf de tweede nacht al last van krampjes. Dat is ook logisch, want na 9 maanden heeft je lijfje in één keer voedsel te verwerken. Meestal kwamen de krampjes zo’n 20 minuten na een voeding. Dan voelden we je buikje al helemaal hard worden (een heuse 6-pack!). Vervolgens strekte je je helemaal uit en moest je met een rood hoofd heel hard huilen (voor jouw doen dan, want je huilt niet zo vreselijk hard). De eerste nacht wist ik niet zo goed wat het was en was ik soms best wel een beetje hopeloos. Gelukkig kwamen we er de volgende nacht al achter wat het was. Sybelle kwam met wat handige tips en ook op internet vonden we het één en ander.

Dit werkte bij ons bij buikrampjes:

  • Leg een warme doek op de baby z’n buik. (bijvoorbeeld een hydrofiele luier of een spuugdoekje die je verwarmt in de magnetron: pas op met verbranden!).
  • Cinababy druppels geven (evt. op speen)
  • Venkelthee drinken.
  • Draag de baby met z’n buik op je schouder.
  • Masseer zijn buikje zachtjes met de klok mee.
  • Hang de baby met z’n buik op jouw onderarm, met z’n armpjes en beentjes aan een kant en z’n hoofdje naar je toe. Met jouw hand omvat je zijn onderste/billetjes.
  • Een speentje kan best goed helpen om te troosten, ik had het idee dat de krampjes daardoor beter te hanteren waren voor Casper.
  • Ga liggen en leg hem met z’n buikje op jouw buik.

Ook lazen we de geruststellende woorden:
Het goede nieuws: Deze krampjes zie je normaal alleen in de 1e drie maanden. Na drie maanden is het vaak van de ene op de andere dag ineens afgelopen.”
En dit was nog maar nacht 2!

Gelukkig is het nu al een stuk minder geworden en weten we nu wat we kunnen doen. En als we even niets kunnen doen weten we dat ook. We weten dan dat alles wat we kunnen doen is troosten en je er zo snel mogelijk doorheen helpen. Dat maakt het ook een stuk minder erg voor ons.

Op een gegeven moment moest ik er wel om denken dat ik niet alles op krampjes ging gooien. Soms heb je gewoon wat meer honger, verveel je je of iets anders. Ook dat onderscheid leer ik gaandeweg te maken.

Je wordt nu wakker en begint wat te huilen. Dat klopt: het is tijd voor eten! Wat dat betreft kan ik er meestal de klok aardig op zetten. Ik ga je nu voeden, schrijf later nog wel wat meer.

Jouw eerste week

dinsdag, 18 maart 2008 door Hilda


Dag lieveling,

Gisteren was je precies een maand oud, hoog tijd voor een update over je leventje tot nu toe. Ik wil je even vertellen over jouw eerste week op deze aarde.

Met jouw nieuwe leventje begon ook ons nieuwe leven. Je vader en ik zijn druk bezig te wennen aan dit nieuwe leven. Het is vooral wennen dat je best wel veel aandacht vraagt en natuurlijk de onderbroken nachten. Maar we zijn helemaal gek op je, mannetje, en dat maakt alles de moeite waard.

De eerste week was mooi en druk tegelijk. We hadden een geweldige kraamverzorgster, Linda. Zij leerde ons de eerste stapjes te zetten in het ouderschap. Dat was vooral de regelmaat er in brengen, luiers verschonen, helpen voeden en het badje. Ook stuurde ze papa, jou en mij iedere middag naar bed voor een middagslaapje. Heerlijk was dat. Gedurende dat slaapje mochten we echt niet gestoord worden. Eén middag kwam de verloskundige wat te laat en werd ze dan ook weer resoluut weggestuurd. Ze moest de volgende dag maar weer terug komen. In de loop van de middag werden we dan weer gewekt met een kopje koffie of thee, een glaasje vers geperste jus en een gesneden appeltje. Hier konden we wel aan wennen!

Papa heeft die eerste week alleen op donderdag gewerkt. Hij heeft je maandag aangegeven (op het gemeentehuis niet bij de politie) en is de rest van de week de stad in gestuurd: extra luiers en doekje, vitaminen, extra voedingskussen voor beneden, dekentjes voor de wandelwagen en noem maar op…

Deze taart kregen we van Geert’s werkOndertussen hebben we veel visite gekregen die je kwam bewonderen. Van Geerts’ werk hadden we een prachtige en heerlijke taart met slagroom, marsepein en muisjes gekregen. Natuurlijk kwamen de opa’s en oma’s en jouw ooms en tantes en daarnaast de eerste vrienden. Wat waren ze ook trots op je. Meestal planden we het zo dat ze om een uur of 4 a 5 ’s middags kwamen zodat ze voor ons konden koken. En op die manier werd het ’s avonds ook niet zo laat, want we waren natuurlijk bekaf door alle belevenissen.  We hebben de meest prachtige cadeaus gekregen, maar daar zal ik even een apart berichtje aan wijden.

Zaterdag- en zondagochtend hadden we een andere kraamhulp: Dickie. Zij was al wat ouder en had vele jaren ervaring. Het fijne van twee kraamhulpen is dat je net weer even wat andere tips krijgt. Zij heeft je ook in de tummytub gedaan. Een beetje eng in het begin maar wel heel erg leuk!

Ik was die eerste week best wel emotioneel: de bekende kraamtranen! Soms van verdriet, als ik iets zieligs hoorde, soms van frustratie of angst. Jouw temperatuur moest bijvoorbeeld tussen de 36,5 en 37,5 blijven. Dat maten we iedere verschoning, ongeveer iedere 3 uur. Ik was vreselijk bang om met je in bed in slaap te vallen, bang dat je zou stikken onder de dekens of iets dergelijks. Eén nacht was je erg huilerig omdat je krampjes had. Ik had je lekker op mijn blote buik gelegd met mijn pyjamajasje om ons heen geknoopt. Toen ben ik toch in slaap gevallen. Toen ik wakker werd had je je handjes buiten de pyjama gewurmd, je mutsje was afgegaan en je had ijskoude handjes. Je temperatuur bleek 36,4 te zijn. Ik voelde me de slechtste moeder ter wereld! Natuurlijk zegt 1/10 graad niet zo veel, maar je wilt het zo graag perfect doen. En je vader had de kruik een keertje onder de dekens gestopt in plaats van er tussen. Je ruggetje was erg warm en jouw temperatuur 37,8. Gauw je mutsje even afgehouden om een beetje af te koelen.

Soms huilde ik van geluk. Als ik dan naar je keek en bedacht hoeveel ik van je houd, dan schoten de tranen me weer in de ogen. Liedjes op de radio of de muziekdoos maakten dat er niet beter op! Je vader stak dan vragend zijn duim omhoog: tranen van geluk? Zeker, tranen van geluk. Voor troost konden we gelukkig allebei bij hem terecht. Wat is dat toch met vaders en troosten. Soms kon je best even overstuur zijn en dan had je vader je soms zo weer rustig. Dan liep hij met jouw koppie onder zijn kin al neuriënd door de kamer. Zo vreselijk lief.

Alles is liefdeDie zaterdagavond hadden we even geen visite. We zijn lekker met z’n drietjes op de bank gaan liggen, jij in mijn zij en Geert met zijn hoofd weer bij mij. We hebben “alles is liefde” gekeken. Een heerlijke romantische feel-good film over liefde en sinterklaas. In de eerste minuut liepen de tranen me al over de wangen (duim omhoog). Onze eerste avond als gezinnetje. We hebben genoten!

Nou lieverd van me, er is nog heel veel meer te vertellen en dat ga ik ook zeker doen. Maar laat ik daarvoor een nieuw berichtje gebruiken anders worden het zulke lange verhalen. Dikke kus, mamma. (wat klinkt dat fijn)

2 reacties op “Jouw eerste week”

  1. Arne schrijft:

    Hej kleine man,

    Ook ik heb je al tweemaal mogen aanschouwen. De ene week net nadat je geboren was. En de tweede week meteen weer, ik was m’n toilettas vergeten. Ik vergeet NOOIT mijn toilettas, maar vond ik helemaal niet erg, ik kon weer even bij je komen kijken.

    Jeetje, wat ben jij al veranderd in een week. Echt fijn om te zien dat het zo goed met je gaat. Ik vind het allemaal supergaaf hoe het allemaal gaat met jou en je ouders. Helemaal een hecht gezinnetje. Doet me goed!

    Ik ga donderdag weer even bij jou en je ouders kijken, kan weer niet wachten. Vind je wel goed toch? Anders zeg je het maar ;-)

    Tot donderdag kerel!

    Dikke kus Oom Arne (dat klinkt ook best fijn)

  2. Syb schrijft:

    HAHA, DIE HEBBEN WIJ OOK GEKEKEN PRECIES OP DE DAG DAT PHYLICIA 1 MAAND OUD WAS!!!!!!!!!!!!!!!!! (TOEVAL OF NIET!!!!)

Caspers’ eerste mailtje: hej klein neefje….

woensdag, 05 maart 2008 door Hilda


—–Oorspronkelijk bericht—–
Van: Arne Callenbach [mailto:arne@mailons.nl]
Verzonden: dinsdag 4 maart 2008 17:02
Aan: casper@mailons.nl
Onderwerp: hej klein neefje

Ooooooooooooooow. Dit is er eentje voor de archieven: 

Je aller- aller- allereerste mail…. toch? 

Ik neem tenminste niet aan dat je al helemaal plat gespamd bent, want ja, jeadres bestaat nog maar net (net zoals jij overigens ;-) 

Ik had er al een paar gestuurd naar je, maar die kwamen nog niet aan. Nuhopelijk wel.  

Zo… ik zie je snel weer kleine kerel! 

Groetjes,Oom Arne 

Eén reactie op “Caspers’ eerste mailtje: hej klein neefje….”

  1. klaaske schrijft:

    Ik heb net zitten te genieten, weer nieuwe foto’s van de tweede week Ik heb ze minstens twee keer bekeken en zie telkens wat nieuws. Je bent echt een heel mooi kereltje…….Veel liefs van Klaaske

Daar is ‘ie dan!

zondag, 24 februari 2008 door Hilda


17 februari is onze zoon geboren. Een zoon! Hij heet Casper Herke Tichelaar, woog 3775 gram en het is het allermooiste mannetje ter wereld! Inderdaad alle clichés zijn waar, ik loop op een roze wolk en ben helemaal verliefd.

Ik heb het nu met de kleine man drukker dan ooit. Ik zal proberen de komende tijd regelmatig tijd te maken om alles te vertellen. Foto’s kun je hier bewonderen, dit album zal zeker snel groeien.

Dikke kus,
Een vermoeide maar overgelukkige mamma (en dat ben ik!)

Casper Herke Tichelaar

10 reacties op “Daar is ‘ie dan!”

  1. Anita ten Oever-Eisen schrijft:

    Hoi Hilda,

    Gefeliciteerd met de geboorte van jullie zoon. Hoop dat de bevalling een beetje is meegevallen. Ik hoor het wel op de terugkomdag van Mensendieck. Heel veel geluk.

    Groetjes Anita ( van mensendieck zwangerschapgym )

  2. de wolletjes schrijft:

    Hey lieverds!!!
    Wat een super mooi mannetje zeg! oooh wat hebben jullie dat goed gedaan!
    Heel veel liefs
    De wolletjes
    XXXXXXX

  3. Margot en Arno schrijft:

    Hey Geert en Hilda,

    wat een mooi ventje! Van harte gefeliciteerd met de geboorte van jullie zoon!

    Liefs,
    Arno en Margot

  4. Syb schrijft:

    Lieve trotse ouders,

    wat zijn jullie gezegend met zo’n mooie zoon. hij ziet er heel gaaf en sterk uit. ik zie er zelfs al wat van Geert in!!!! mooi mondje heeft hij ook. leuk om jullie met z’n drietjes te zien. herken ook veel spulletjes, dekentje, spuugdoekjes…grappig is dat.
    we gaan elkaar zeer snel zien…..wat verheug ik mij daarop.

    xxx-jes van andere gelukkige ouders.

  5. Nick en Greetje schrijft:

    Hallo Hilda en Geert,

    Gefeliciteerd met jullie prachtige zoon.
    Bedankt voor jullie kaartje. Vonden we erg leuk. hadden we niet verwacht.
    Heb de trotse Opa en Oma al even gebeld, en lekker bijgekletst.
    Geniet van jullie kleine Casper. Veel geluk met ze´n drietjes.

    Veel groetjes van Nick, Greetje, Niels en Bernadet.

  6. Alie Tjallingii schrijft:

    Hallo Hilde en Geert,

    Van harte gefeliciteerd. Ik heb de foto’s even bekeken maar het is een
    wolk van een zoon hoor. prachtig mannetje.
    Ik vind het ook een leuke naam.
    Ik hoor van Tineke dat het allemaal goed is gegaan en goed gaat gelukkig.
    Nu maar lekker genieten en als jullie het goed vinden wil ik hem graag eens
    komen bewonderen.

  7. Sander Versteeg schrijft:

    Hey Casper,

    Gefeliciteerd met je (nieuwe) ouders.
    Als je meer over ze wilt weten hoor ik het graag.

    Groeten je suikeroom.

    Sander.

  8. "grote" nicht Nine schrijft:

    hoi casper,

    Ik vind jou heel erg lief. Nine je nicht houdt heel veel van je!!
    Ik kom gauw weer langs om met je te spelen en als je dan weer een beetje huilt dan pak ik gauw weer het muziekknuffeltje…

    Was gedicteerd,
    Nine, je grote nicht

  9. Klaas en Lucy en Amy schrijft:

    Hallo gelukkige vader en moeder als wij het zo mogen verwoorden.
    Van harte met de geboorte van jullie zoon en we hoorden van tante Lia at alles gezond is en er op en er aan zit.
    Het zal nu ook wel een drukke tijd gaan worden en ook een tijd van wennen aan meer in huis dus das best druk en een vol programma.
    Wij wensen jullie vanuit Hoogezand een liefdevolle en gezellige tijd met Casper.
    Veel liefdevolle groeten van ons en we horen of zien elkaar wel weer.
    Groeten en knuffels
    Klaas ,Lucy en Amy

  10. Klaas en Lucy en Amy schrijft:

    Trouwens erg mooie foto’s
    Diep donkere ogen en een lief pruil lipje.
    Heel erg mooi kind.
    Groetjes uit Hoogezand

De grote bevalling

zondag, 24 februari 2008 door Hilda


Voor iedereen die deze verhalen al uit den treure kent of die het niet zo interesseert: sla dit hele bericht maar over.

Afgelopen zaterdag zij Lia en Nine nog langs geweest, misschien de laatste kans om de dikke buik nog even te zien. Lia en ik zijn nog even lekker de stad in geweest en ze zijn blijven eten. Ik had nog allemaal plannen wat ik komende week nog “even” zou doen voor de bevalling, er helemaal van overtuigd dat het voor de 25e zeker niet zou komen. Zondag nog even de laatste buik-foto’s maken en komende week eindelijk dit weblog even helemaal bijwerken (heb nog aantekeningen voor het aantal berichten dat ik achter loop). Lekker naïef!

Zaterdag gingen we ongeveer kwart voor 12 naar bed. Ik zou nog even plassen. Opeens verlies ik een hele plas water. Een beetje verbaasd haal ik uit de keuken een potje om het op te vangen. Gelijk de verloskundige maar even gebeld omdat men zegt dat het vruchtwater helder moet zijn, maar: definieer helder! Het was dus wel helder. “De komende 24 uur zal de bevalling wel op gang komen, maar ga eerst maar even lekker slapen zodat je je rust nog wat krijgt nu het nog kan”. Een beetje onwezenlijk stapte ik in bed, uiterlijk maandag hebben we een kind! Wauw…

Nauwelijks een half uur verder voel ik de eerste wee. Wow, dat is een raar gevoel! Nu begrijp ik waarom dat nergens omschreven staat hoe dat voelt. Ik kan me het gevoel nu al niet meer herinneren laat staan omschrijven, ik weet alleen dat het best heftig voelde. Ik had mijn huiswerk goed gedaan en wist dat de meeste bevallingen beginnen met de zogenaamde oefenweeën (soort nepweeën). Omdat ik dacht dat dit nog wel even kon gaan duren ben ik maar uit bed gegaan zodat Geert in ieder geval nog even lekker kon slapen. Lekker even wat TV kijken op de bank. Maar een kwartier later liep ik rondjes om de keukentafel te marcheren en te puffen. Dit waren zeker geen oefenweeën, dat was de real deal.

Om 12.45 heb ik de stopwatch van mijn mobieltje erbij gepakt om te kijken hoe lang een wee duurde en wat de tijd er tussen was. De regel is: Kweeën die al een uur om de 3 minuten en min 45 sec. lang zijn. Ik zat toen al op weeën van anderhalve minuut met een minuut tussenruimte. Oké, als dit zo door gaat mag ik om 1.45 uur bellen. Jeetje wat heftig, moet ik dit echt nog 10 uur zo volhouden?

Op een gegeven moment kwam Geert ook maar even kijken want hij hoorde best veel lawaai beneden. Hij ook even timen en hij zag ook dat het best snel ging. Tegen 2 uur hebben we dan ook de verloskundige gebeld. Ze vroeg me nog aan de lijn, maar na een paar seconden moest ik de telefoon weer doorgeven vanwege een wee. Gelukkig had ze meteen door dat het serieus was. Ze kwam niet meer langs huis, we konden direct doorrijden naar het ziekenhuis. Ik was nog wat verbaasd omdat mij was verteld dat ik de eerste 6 tot 8 cm. Thuis mocht osluiten, maar goed, ik vond het allang best. Op naar het ziekenhuis.

In de gang stond al weken een grote tas met alles wat ik voor de bevalling kon bedenken en in de auto stond de maxi-cosi al klaar. Een wee opvangen in de gang, 1 op straat en hup in de auto. Gelukkig, gelukkig wist Geert nog dat de ingang van de huisartsenpost was verhuisd, anders waren we helemaal verkeerd gereden en hadden we uiteindelijk voor een dichte hoofdingang gestaan. Daarna op de parkeerplaats voelde ik een iets ander gevoel tijdens een wee. Persdrang? Zal het me wel verbeelden.

Maar eenmaal binnen, met een rolstoel naar de verloskamer gereden, verbeeldde ik het me niet. Ik had volledige ontsluiting en mocht gaan persen. Ongelofelijk, over een paar uur zouden we ons kind in de armen houden. De persweeën vond ik zwaar. Ik voelde ze wel maar had het gevoel dat het persen meer uit mezelf moest komen dan dat ik veel hulp had van de weeën. Alsof de wee het startseintje gaf om te persen en het daarna zelf maar af moest maken. Gelukkig waren Geert en Otilia de verloskundige een enorme steun. Iedere keer sleepten ze me er weer door heen. Bij iedere wee werd er naar het hartje van de baby geluisterd. Dat klopte rustig door hoewel op het laatst wat sneller.

Om een uur of vier was ik zo moe dat ik tussen de ween door in slaap viel. Ook duurde het steeds langer voordat een nieuwe wee zich aandiende. Omdat ze zag dat het zo niet op schoot besloot Otilia de gynaecoloog er bij te halen. Toen hij er bij kwam ging het snel. Er werd besloten tot een vacuüm. Het hoofdje lag er perfect voor, hij hoefde het er alleen nog maar doorheen te helpen. Zo’n vacuüm is een soort grote badstop die op het hoofdje plaatsen. Het aanbrengen voelde een beetje naar, maar ik was allang blij dat het kindje er nu echt bijna was. Nog een verdoving en een knip en toen maar meepersen met de wee. Voor ik er erg in had zei de gynaecoloog “pak maar aan!” . “Wat, pak maar aan?” dacht ik nog. Toen zag ik een hoofdje en schoudertjes tussen mijn benen, ik mocht zelf het laatste stukje er uit halen en een glibberig warm wurmpje op mijn buik leggen. Dat vergeet ik nooit meer! “Jezus” riep ik uit en de gynaecoloog bevestigde dat ik het soort in ieder geval goed had geraden: een jongetje!!! We waren de trotse ouders van een zoon!

Terwijl Casper op mijn buik lag kreeg ik een dekentje om me heen. Tijdens de nageboorte verloor ik een grote plas bloed. Snel werd ik verder opgelapt. Geert vroeg zich af of ze niet ook even naar Casper moesten kijken en of hij het niet op een blèren hoorde te zetten, maar de gynaecoloog zei dat hij allang had gezien dat het met hem wel goed zat.
Na een poosje kwam er voor ons een bakje thee met beschuit met blauwe muisjes en werd Casper aan mijn borst gelegd. Toen werden we een uur lang alleen gelaten, alleen Geert, Casper en ik, ons nieuwe gezinnetje. Daar waren we dan, in de vroege morgen. Terwijl het buiten dag werd waren wij aan het genieten en verwonderen.

Na dat uurtje werd Casper gewogen, de navelstreng geknipt (hoewel het wel mocht hoefde Geert dit niet zelf te doen), Casper aangekleed en ik gewassen. Daarna werden we naar een andere kamer gereden. De kinderarts zou eind van de ochtend komen en als alles goed was met hem en ik had geplast zouden we naar huis mogen.

In de WC (met een verpleegster) werd ik echter niet goed. Het ene moment zei ik dat het me zwart voor de ogen werd, het volgende moment werd ik op een bed getild: ik was flauwgevallen. Wat een tegenvaller. Ik was er ook heel erg moe van geworden. Geert ging even naar huis om ook even bij te komen en ik ging even een poosje slapen. Wie weet knapte ik daar van op.

Aan het eind van de morgen kwam Geert weer terug. Vlak daarna kwam ook de kinderarts om Casper goed te keuren. Nog een keer proberen naar de WC te gaan en dan konden we hopelijk eind van de middag naar huis. Helaas werd ik ook dit keer niet goed, hoewel ik niet helemaal flauw viel.

Om een uur of 12 arriveerden de trotse opa en oma: Tineke en Leo. Het was lekker om onze ervaring te delen en te showen met Casper. Het was te zien dat ze trots waren. Na een uur kwamen ook Carel en Janny om hun kleinzoon te bewonderen. Ze bleven beiden ongeveer een uur. Toen Geert ging informeren of ik vanmiddag naar huis mocht kreeg ik te horen dat het beter was dat ik een nachtje langer bleef. Dat was jammer. Ik vond het vooral jammer dat Geert nu de eerste nacht alleen thuis was. Maar het was niet anders.

Eind van de middag zijn Vincent en Simone nog langs geweest en aan het begin van de avond is Geert met hun een hapje gaan eten. Vanaf toen was het Casper en mij. De hele nacht had ik de tijd om kennis te maken met mijn zoon en hij met mij. Ik kon er niet genoeg van krijgen. Om de zoveel tijd werd hij aan de borst gelegd en voor de rest heb ik hem bekeken. Af en toe wel wat geslapen.

De volgende morgen stond Geert met een Maxi-cosi en een omslagdoek aan mijn bed. Even douchen, papieren invullen en naar huis. Onze eerste dag als een gezin. Een nieuw leven breekt aan!
 

2 reacties op “De grote bevalling”

  1. de wolletjes schrijft:

    WOW wat mooi!

  2. Netster schrijft:

    Hey meis, 2 pogingen om het hele verhaal te horen ;-) maar nu is dan eindelijk het plaatje compleet! Mooi, bijzonder en hoe uniek, elke bevallig staat op zichzelf. Desondanks zooo herkenbaar…

28 weken

dinsdag, 27 november 2007 door Hilda


28 weken liggingDe baby:
Ongeveer 33 cm lang en ruim 1 kilo.
Vanaf nu begint de baby onderhuids vet te krijgen. Is hij nu nog erg mager om te zien, de komende weken verandert dat en krijgt hij langzaam maar zeker een vetlaagje.Ook de botten van de baby beginnen te veranderen. Tot nu toe was het vooral kraakbeen, maar dit begint nu langzaam te verbenen en sterker te worden.

Vanaf nu groeit de baby gemiddeld met 200 gram per week.

Vanaf 28 weken heet een geboorte een premature geboorte. Nog steeds een geboorte met heel veel risico’s, maar de kansen voor de baby stijgen nu snel. Het hoeft niet gezegd te worden dat het veel beter is als de baby nog minimaal 9 weken bij je blijft.

Jij:
Het kan nu zwaar beginnen te worden, vooral als je hele dagen werkt en zwaar lichamelijk werk hebt kan je wat extra klachten krijgen.Harde buiken komen in deze periode voor. Een harde buik kenmerkt zich door het heel hard worden van je baarmoeder, maar het doet geen pijn (of een heel klein beetje). Een paar keer per dag een harde buik is heel normaal, maar heb je ze meerdere keren per uur, dan is dit echt een teken van lichaam dat je te druk bent. Heb je harde buiken en vertrouw je het niet, ga dan even rustig liggen. Leg een warmwaterzak tegen je buik aan en blijf een half uurtje liggen, als de harde buiken dan afnemen, dan is het goed. Blijven ze gewoon doorgaan, neem dan contact op met je verloskundige of arts.

28 weken

Daar ben je dan…ik voel je wel

zondag, 25 november 2007 door Hilda


In de 18e week (woensdag ochtend) voelde ik het voor het eerst: ik zat rustig achter mijn computer te werken toen ik in mijn buik een rommeltje voelde. Ken je dat gevoel als je een zenuwtrekje hebt, bijvoorbeeld bij je oog? Maar dan in mijn buik. Omdat ik al gelezen had dat ik het kindje rond week 20 zou kunnen voelen was ik er al een beetje op bedacht. Hoewel ik meteen wel het idee had dat dit “de gup” moest zijn, was het ook zo snel voorbij dat ik me afvroeg of dit het was.

’s Avonds lag ik in bed en daar was ie weer: bonk bonk bonk. Dit keer was er geen twijfel mogelijk: dit was de eerste keer dat ons kindje zich voelbaar meldde. Geert sliep al dus ik kon het hem nog niet vertellen. In stilte heb ik hem/haar gedag gezegd en het Geert ’s morgens meteen verteld.

Op zich was ik een beetje verbaasd dat ik het al zo snel kon voelen, maar bij de echo bleek dat mijn placenta aan de achterkant tegen de rug ligt. Daardoor voel ik het gemakkelijk tegen mijn buik. Ik dacht dat de placenta altijd op dezelfde plaats zat maar dat is dus niet zo.

Het duurde natuurlijk wel even voordat Geert ook wat voelde. Als ik wat voelde maakte ik daar te pas en te onpas melding van. En Geert mijn buik maar voelen. Iedere keer als Geert een hand op mijn buik legde hield ie er mee op. En dat terwijl het een moment daarvoor nog zo driftig had liggen schoppen.

Op een avond gebeurde het dan toch: Geert lag met z’n arm over mijn buik en de gup besloot er eens een keertje tegen aan te schoppen. Eureka! Ik was helemaal blij dat Geert het nu ook gevoeld had. Geert was er wat nuchterder onder, ook omdat hij maar een heel zacht rommeltje voelde. Van binnen voelt dat natuurlijk veel harder.

Inmiddels voel ik het kindje iedere dag. Vooral op momenten dat ik rustig achter de computer zit te werken of lekker op de bank zit/ in bed lig. Ook worden de schoppen steeds harder. Gelukkig doet het niet zeer, ik vind het wel gezellig. Geert voelt het ook wel, maar lijkt nog steeds niet erg onder de indruk, hoewel hij wel moet lachen om mijn enthousiasme.

Laatst waren we bij Vincent en Simone en had ik een glas koude Chocomel (mijn favoriete drankje momenteel). Ik had het glas op mijn buik staan (zo bol ben ik, zal een foto maken). Misschien kwam het omdat het glas zo koud was, hij/zij schopte er precies tegen aan. Het glas hopte op mijn buik. Wat een grappig gezicht.

Vanmorgen voelde ik een kleine bobbel boven op mijn buik, zo duidelijk dat Geert het ook voelde. Meestal is die bobbel wat groter, vermoedelijk een hoofdje of kontje. Dit moest haast wel een voetje zijn. Ik had mijn hand er op liggen en ineens voel ik het onder mijn hand weg schuiven. Ik kan steeds meer verschillende dingen voelen: nu dus een voetje. Ook voel ik het verschil tussen schoppen (bonk bonk) of als het wat kleinere bewegingen maakt (rommel rommel) of een golfbeweging onder mijn hand als het schuift. Dat laatste is een heel raar gevoel in mijn buik, ik voel het kind schuiven tegen mijn buikwand. Het wordt steeds leuker!

3 reacties op “Daar ben je dan…ik voel je wel”

  1. Nelson schrijft:

    …John Denver… lachen!

  2. Geert schrijft:

    Denver lacht niet meer!!!.. das pas fijn..

  3. leo & tineke schrijft:

    enne: wanneer schrijf je weer ? Gelukkig heb ik meer bronnen, zodat ik toch op de hoogte blijf van het wel en wee van ons a.s. kleinkind.

Pieken en dalen

zondag, 25 november 2007 door Hilda


Na 3 maanden zwangerschap had ik last van 1 van de meest gewraakte zwangerschapskwaaltjes: hormonen!
Gelukkig werd ik er niet een compleet ander persoon maar ik merkte dat mijn emoties net iets sterker waren dan normaal.

KluunAls Geert op me liep te mopperen* dan was ik meteen in tranen. En daar werd ik dan nog verdrietiger van omdat “ik normaal helemaal niet zo ben! Boehoe!”. Gelukkig had Geert het boekje wat ik hem had gegeven** al een heel stuk gelezen en daar stonden 2 gouden regels in:
-Plat liggen en wachten tot de storm weer is gaan liggen
-Meeveren met de emoties van je vrouw
En dat deed hij. Meestal was hij meteen heel erg lief en liet me in zijn armen uithuilen. Wat dat betreft is die zwangerschap niet eens zo gek nog niet!

Het is me ook twee keer overkomen dat ik in mijn auto zat en dat er en liedje op de radio was waarvan ik spontaan moest huilen. Dan denk je vast: dat moeten wel heel gevoelige liedjes zijn. Nou niet dus! John Denver met “Take me home country roads”. Nou vraag ik je! De andere keer was door een liedje van de Frattellis, de feestband bij uitstek. Ik moest huilen en lachen tegelijk om die vreselijke vertoning. Gelukkig zat ik alleen in de auto.

Aan de andere kant worden positieve emoties soms ook flink versterkt. Ik kan de slappe lach krijgen om iets wat helemaal niet zo grappig is. En ik loop constant met mijn hoofd in de wolken. En volgens mij wrijven die hormonen ook een beetje op Geert af want hij is nog nooit zo lief geweest.

*  correctie van Geert:
  
als hij eens liep te mopperen omdat hij dat normaal gesproken bijna nooit doet
**Help! Ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt van Kluun

Jajaja!

zondag, 25 november 2007 door Hilda


shame01a.jpgIk weet het, ik weet het. Ik heb ruim anderhalve maand niets geschreven….
Ik ben even heel erg druk geweest. Dat ben ik uiteraard nog steeds maar ik zal even wat meer tijd vrij maken om er af toe wat in te zetten.

Dus Henk, Carel, Tineke en al de anderen die er over begonnen: ik ga mijn leveren beteren! Echt waar! Zal nu meteen even wat berichten schrijven want ik heb genoeg te vertellen….

Eén reactie op “Jajaja!”

  1. carel schrijft:

    Daar is het vervolg dan.
    Hoera we zijn weer* helemaal gelukkig.
    XXXX C3

    * betekend nog steeds!

Ik zie je wel…

dinsdag, 02 oktober 2007 door Hilda


Vanmorgen om  11 uur was het dan zo ver: de 20-weken-echo.
We zijn lekker een uurtje langer blijven liggen, ontspannen op en toen naar het ziekenhuis.
Eerst nog even bloed prikken om mijn suiker te meten en toen naar de afdeling gynaecologie.

We hadden een zeer aardige mannelijke gynaecoloog die uitgebreid de tijd voor ons nam. Koude gel op mijn buik en kijken maar. Het is echt ontzettend leuk om eindelijk echt te zien wat ik tot dan alleen maar voelde en Geert alleen maar over hoorde. Daar was ie dan, duidelijk in zicht.

Onderdeeltje voor onderdeeltje werd ons kindje bekeken en goed bevonden. Omtrek romp: oké; hartje: 4 kamers; vaten: 3 stuks, nieren: 2 present; hersens: juiste grootte, geen open rug, waterhoofd of open verhemelte. Alles is zoals te verwachten met 20 weken. De meeste onderdelen zoals de hersentjes en gewicht liepen zelfs een paar dagen voor op schema. Volgens de echo ligt de einddatum nu op 18 februari ipv. de 19e. Top!

Tijdens het vorige bezoek aan de verloskundige bleek ons kindje het al druk te hebben en dat was nu niet anders: het bleef maar bewegen en hij/zij maakte het voor de gynaecoloog niet gemakkelijker. Geert en de gynaecoloog waren het er over eens, deze lastige eigenschap moest wel van de moeder komen.

Aan het eind van het onderzoek wilde de gynaecoloog nog even een mooi plaatje schieten van het hoofdje en profiel. Dat was het moment dat onze gup besloot zich om te draaien, met de rug naar ons toe en te gaan slapen. Weg mogelijkheid voor een fotogeniek moment: en bedankt! Een echte lastpak.

Hieronder staan de foto’s van de echo in het klein. Als je er op klikt vergroot de foto (in een nieuw scherm). De foto’s zijn wel groot (3,2 Mb per stuk).
De eerste 2 zijn misschien een beetje vaag, op de derde zie je mooi de kromming van het ruggegraatje en hoofd en op de laatste een handje en in de oogkas de iris. In die foto ligt ie met z’n rug naar boven, hoofd wat gedraaid. Succes met raad je plaatje… Ik ben vooral blij dat alles er is.
 

Echo 1Echo 2Echo 3Echo 4

We zijn op de helft!

dinsdag, 02 oktober 2007 door Hilda


20 wekenDe baby:
Ongeveer 25 cm lang en 300 gram. Dus qua lengte gaat het aardig snel, bij de geboorte is de gemiddelde baby 50-52 cm. Maar qua gewicht moet er dus nog heel veel extra gebeuren, gemiddeld gewicht bij geboorte is immers 3500 gram, de baby moet dus nog ruim 11  keer zo zwaar worden terwijl de lengte nog maar 2 keer zo lang hoeft te worden.

De kleine gaat steeds meer en fanatieker bewegen. Hij maakt wel 200 tot 300 bewegingen per dag. Toch voel je die lang niet allemaal en als het je eerste kindje is voel je hem misschien helemaal nog niet.

Vanaf nu begint het gehoor van de baby te werken, hij kan dus gaan reageren op harde geluiden. Soms kan je merken dat de baby bepaalde geluiden niet prettig vindt, hij gaat dan protesteren door flink te gaan bewegen. Maar je kan je baby ook gaan wennen aan allerlei geluiden, bijvoorbeeld de stem van papa en bepaalde muziek.

Er zijn aanwijzingen dat baby’s na de geboorte rustig worden als ze muziek horen die ze in de baarmoeder ook hebben gehoord. Toch zal je baby niet alle muziek prettig vinden. Je merkt of de baby de muziek prettig vindt als hij er rustig van wordt. Zet je muziek op en de baby wordt juist heel druk, dan vindt hij die muziek dus niet zo prettig.

Jij:
Als dit je eerste kindje is dan zal je hem binnenkort voor het eerst gaan voelen. Gemiddeld voel je een eerste kindje rond de 20e week. Maar er zijn genoeg vrouwen die het al eerder voelen en helaas ook genoeg die het pas later voelen. Dit is absoluut geen reden om je zorgen te maken. Het voelen van de baby is van vele factoren afhankelijk, waar ligt de baby, ligt de placenta aan je buik- of rugzijde, hoe dik ben je zelf. Dit zijn allemaal factoren die ervoor zorgen dat je de baby eerder of later voelt. Ook al heb je de baby al voelen bewegen, je hoeft hem in deze periode niet dagelijks te voelen. Het is heel normaal als je hem soms een dag of wat niet voelt. De bewegingen zijn nog steeds niet erg krachtig en het ligt er dus maar ne t aan waar de baby ligt of je hem wel of niet voelt bewegen.

De baarmoeder begint nu echt fors te groeien. Na de 20e week lijkt het wel of je dagelijks dikker wordt. Kon je voor die tijd je zwangerschap nog verbergen, vanaf nu zal iedereen aan je gaan zien dat je zwanger bent. De baarmoeder reikt nu tot net boven de navel, maar hij gaat ook echt uitbollen.

Door de snelle groei van de baarmoeder kan je wat meer last krijgen van bandenpijn. Bandenpijn kenmerkt zich door een scherpe stekende pijn aan de zijkant van je baarmoeder die soms doortrekt naar je schaambot en inde wand van je vagina. Vooral als je druk bent geweest kan je er wat meer last van hebben. Even rustig gaan liggen met een warmwaterzak tegen je buik helpt vaak om de pijn te doen afnemen.

Duizelig?
Er stroomt nu heel wat extra bloed door je lichaam. Dat ook plotseling uit je hersenen kan wegstromen als je bijvoorbeeld snel opstaat. Dat kan dan duizeligheid veroorzaken. Ook een te warme omgeving voelt nu niet prettig, zorg liever voor voldoende buitenlucht. Ben je regelmatig duizelig en/of val je (bijna) flauw, vertel het dan aan je verloskundige, je zou last van bloedarmoede of ijzergebrek kunnen hebben.

Hartje horen?

maandag, 01 oktober 2007 door Hilda


24 September.
Dit keer was Geert mee naar de verloskundige. Hij mocht dit keer de camera bedienen, zodat ik het niet weer verknalde. Het was een kort bezoekje dus ik kan dit berichtje ook kort houden. De bloedruk was mooi laag en ik was niet aangekomen maar dat is ook geen probleem. Volgens de vk komt dat nog wel. Onze kleine neemt nu alle energie die hij/zij nodig heeft (de kleine parasiet) en zolang ik maar gezond eet is er niets aan de hand. Gelukkig maar.

Dit keer was er tijdens het luisteren naar het hartje veel bijgeluid: onze kleine had het druk. Het luisteren was dit keer snel afgelopen. Alles klinkt uitstekend, vooral doorgaan. Een nieuwe afspraak gemaakt voor over 4 weken (23 oktober om 9 uur) en toen stonden we alweer buiten.

Gelukkig heeft Geert het geluid wel goed opgenomen en daar hebben we het beste stukje uit geknipt.

Je kan het hier luisteren als je wilt.

2 reacties op “Hartje horen?”

  1. carel schrijft:

    Chopin en Bach zijn mooi,
    maar dit klinkt veeeeeel mooier (wat een ritme)
    opa in afwaching !

  2. Arne schrijft:

    Eerder een beatboxer!
    haha ritme heeft ie zeker. Gaat lekker tekeer daaro :-P Leuuuuuk!
    oom in afwachting !

Lieve cadeautjes II

vrijdag, 28 september 2007 door Hilda


Dit berichtje stond in Simone haar weblog:

tapas-muziekdoos

Hilda is zwanger… Hoogzwanger! In Groningen een geweldig lief muziekdoosje gevonden, want ze had verteld dat de kleine ‘gup’ sinds vorige week kan horen (vanuit de buik dan he). Hilda moest en zou deze krijgen en woensdag was het zover… Enige vraag die ik nog heb: wat is het liedje wat uit het muziekdoosje komt? Volgens Hilda was het een liedje van de Carpenters… Als het lukt zal ik Hilda nog even vragen of ze het geluid kan opnemen… dan kunnen de ‘lezertjes thuis’ even luisteren en eventueel in een reactie laten weten wat het is… Beetje raad je plaatje…
Afijn, moest wel lachen toen we m kochten: ik zie Hilda al met dat ding op dr buik liggen! “Luister maar, kleine gup, kun je alvast wennen aan het mooie liedje…”

Lief hè!
Dit is trouwens het geluid van de muziekdoos
…en dit is “Top Of The World” van de Carpenters.

4 reacties op “Lieve cadeautjes II”

  1. Nicolette schrijft:

    Hihi, ik zocht naar de webwinkel http://www.lievecadeautjes.nl en kwam hier terecht. Wat een grappig liedje!

  2. Silvia schrijft:

    Dag,

    ik zoek zo’n muziekdoosje. Het doosje van onze zoon is helaas deze week kapot gegaan.
    Waar in Groningen heb je het gekocht?
    Alvast hartelijk dank!
    Een moeder die wel weer eens toe is aan een kind dat makkelijk inslaapt ;-))

  3. Patricia schrijft:

    Hallo,

    Ik zou ook graag de naam van het winkeltje willen weten,
    want het speeldoosje van mijn dochter is ook stuk gegaan.
    Ik heb al zitten Googelen, maar heb geen verkooppunt kunnen vinden,
    dus ik hoop dat je mij wilt mailen waar jij het speeldoosje hebt gekocht.
    Alvast vriendelijk bedankt !

    Groetjes, Patricia

  4. Ank schrijft:

    Dag,
    Ik heb ongeveer 2 jaar geleden in het Groninger Museum een prachtig lichtblauw muziekhondje gekocht met het melodietje: What a wonderful world, waarbij het kopje beweegt.Merknaam waarschijnlijk Tapas. Helaas is het pas stukgegaan en ik heb het tot nu toe niet kunnen vinden. Dit olifantje lijkt me ook erg leuk. Zou je me willen mailen waar (in Groningen)? je dit muziekdoosje hebt gekocht?
    Ik zou er er blij mee zijn.
    Alvast hartelijk bedankt

Lieve cadeautjes

donderdag, 27 september 2007 door Hilda


Nog een leuke bijkomstigheid van zwanger zijn: cadeautjes!
Zo heb ik van Mieke een heel zacht vestje gekregen van Henk en Mieke: wit met een beertje er op.
Dat klinkt zoeter dan ie is, ik zal er snel even een foto van maken.

Laatst zijn Robert en Marieke komen eten en jawel, ze hadden ook iets bij zich.
Een speeldoosje in de vorm van een knuffelhondje met trekkoord en een kraak-knuffeltje (welke ik ook op de foto zal zetten).

Zelf koop ik nog niet zo veel omdat ik nog even wil wachten tot we de babykamer gaan inrichten. Daarom is het extra leuk wel elvast wat dingetjes te krijgen.
Heerlijk al die verwennerij!

18 weken

dinsdag, 18 september 2007 door Hilda


 18 weken
Je kleintje maakt koprollen door je buik heen, het heeft nu immers nog alle ruimte.

Het gaat goed met de zintuigen van je baby. Hij oefent nu zijn oogspieren (en kan daarbij dan ontzetttend scheel kijken). Ook voelt hij al als jij (of je partner) over je buik streelt. Heel misschien voel jij hem daar dan op reageren.

De lengte van je baby is nu 20 cm en hij is 220 gram zwaar. Je baby’s hoofdje is nu een derde van zijn totale lichaamslengte. Hij kan zijn ruggengraat en nekje nu buigen.

Je baby neemt steeds vaker een slokje van het vruchtwater. Hij plast dat ook weer uit, in het vruchtwater! Daarom bestaat het vruchtwater bij de geboorte voor een groot gedeelte uit urine van je baby. Klinkt vies, maar dat is het niet. Je baby oefent zijn longen, maagdarmkanaal en natuurlijk ook zijn nieren door slokjes te nemen en te plassen. Het vruchtwater dat je baby inslikt bevat ook losgelaten donshaartjes en huidcellen. Zijn ingewanden vullen zich dan ook doordat hij deze stoffen binnen krijgt. Deze substantie heet meconium. Het ziet er zwartgroen uit en is een beetje slijmerig. Als je baby geboren wordt poept hij dit uit.

Wist je dat je, behalve niet op je buik, ook beter niet op je rug kunt slapen? Het gewicht van je baarmoeder drukt dan te veel op je rug, je ingewanden en de ‘inferior vena cava’. Die laatste is een holle ader die ervoor zorgt dat het bloed van je onderlichaam wordt teruggebracht naar je hart. Die afknellen kan allerlei kwaaltjes veroorzaken. Het beste lig je op je (linker)zij met een been over het andere gekruist met eventueel een kussen ertussen.

Eén reactie op “18 weken”

  1. Peter Klevering schrijft:

    Hoi Hilda, Ik wil jou en geert even feliciteren met jullie zwangerschap. Ik hoop en wens dat alles voorspoedig verloopt. Heel veel liefs en groetjes. Peter.

What says your baby?

woensdag, 12 september 2007 door Hilda


Zo zie je maar weer dat Geert er ook druk mee bezig is. Gisteren kreeg ik van hem het volgende bericht, gevonden viavia, dus bij toeval gevonden op het internet. Daar kwam hij toevallig op uit! Hij was niet aan het zoeken, hij kwam het gewoon tegen.

Of het werkt? We zullen zien!

***************************************************************************

crybaby
After testing her baby language theory on more than 1,000 infants around the world, Priscilla says there are five words that all babies 0–3 months old say—regardless of race and culture:

  • Neh=”I’m hungry”
  • Owh=”I’m sleepy”
  • Heh=”I’m experiencing discomfort”
  • Eair=”I have lower gas”
  • Eh=”I need to burp”

Those “words” are actually sound reflexes, Priscilla says. “Babies all around the world have the same reflexes, and they therefore make the same sounds,” she says. If parents don’t respond to those reflexes, Priscilla says the baby will eventually stop using them.

Priscilla recommends that parents listen for those words in a baby’s pre-cry before they start crying hysterically. She says there is no one sound that’s harder to hear than others because it varies by individual. She also says some babies use some words more than others.

The Dunstan Baby Language DVD is currently available. Visit www.dunstanbaby.com to order your copy.

Bron: Oprah

2 reacties op “What says your baby?”

  1. Rogier schrijft:

    Tja… Als ze het bij Oprah wizeggen zal het wel zo zijn… toch?

  2. Esther schrijft:

    Wij hebben de filmpjes bekeken en het viel ons op (mijn man en ik) dat we de geluiden herkenden bij baby’s van vrienden. Wij zeiden dan al heel snel: ze heeft honger of hij heeft slaap. We vertelden er niet bij dat we het de baby hoorden “zeggen”. De reacties over Dunstan babylanguage waren tot nu toe erg sceptisch. In ieder geval hadden we wel steeds gelijk. Maar daarvoor moest de baby behoorlijk wat van zich laten horen voordat de ouders erop reageerden.

    Wij verwachten ons tweede kindje in 2 weken. We zullen onze oren open houden voor zijn “woordjes”.

17 weken: horen zien en zwijgen….

dinsdag, 11 september 2007 door Hilda


17 weken18 cm lang, 190 gram zwaar kan je baby nu ook al ‘zien’ en horen. De oogleden zijn nog dicht, maar toch kan je kind al licht en donker onderscheiden. Een felle lamp (bijvoorbeeld van de zonnebank) kan hij niet echt waarderen.

Als je dacht dat je baby het in je buik heerlijk rustig heeft, dan heb je het mis. Het kloppen van je hart, het geruis van je bloed, het rommelen van je darmen, het is daarbinnen een lawaai van jewelste! Ook geluiden van buitenaf dringen door. Je baby kan behoorlijk schrikken van een hard dichtgeslagen deur of een cd op maximaal volume.

Je baby is nu in staat om hoofd, mond, lippen, armen, vuisten, handen, benen, voeten en tenen te bewegen.

Onder invloed van hormonen worden de banden die je gewrichten op z’n plaats houden soepeler. Dit is nodig om straks een goede doorgang voor de baby te creëren. Maar pas op, want ook de gewrichten van je polsen en enkels bijvoorbeeld worden soepeler en kunnen dus ook makkelijker verzwikken. Zet de hoge hakken dus liever even in de kast. Worden de gewrichten van je bekken te soepel, dan kan als gevolg daarvan bekkeninstabliteit optreden.

17 weken

Ode aan de buik

woensdag, 05 september 2007 door Hilda


Laatst kreeg ik in één week meerdere opmerkingen dat men het nu “toch wel kon zien”. Mijn buikje bedoel ik. Zou het nu echt al te zien zijn of zit iedereen nu in één keer naar mijn buik te staren en valt mijn altijd al aanwezige buik nu extra op? Gelukkig las ik op een zwangerschapssite dat het inderdaad vanaf die week wel eens te zien zou kunnen zijn. Ik had mijn legitieme buik!

Volgens mij is het een combinatie van meerdere factoren. Uiteraard er komt nu echt een beetje zwangerschapsbuik, maar buikspieren heb ik niet meer om over te spreken. Laatst probeerde ik in bed mijn buik in te trekken en kwam tot de vreemde conclusie dat wat ik ook probeerde, mijn buik geen centimeter naar binnen ging. Ik heb het idee dat mijn buikje nu ook alles een beetje naar boven schuift, dus mijn buik komt wat hoger te zitten. Daarnaast is mijn stoelgang ontzettend traag (zal je de details besparen) wat ook te zien moet zijn. In ieder geval: mijn spijkerbroek ging hoe langer hoe meer knellen en precies op de plek waar dat het minst oncomfortabel is.

Het grote voordeel is in ieder geval dat ik mijn buik niet meer hoef te verbergen want ik ben zwanger. Halleluja!!! Om dit te vieren heb ik zaterdag 1 september mijn enige echte zwangerschapsbroek gehaald.

Geert ging die zaterdag met een collega naar de races, dus: shoppen! Aangezien er in Meppel niet veel zwangerschapskleding te vinden is (volgens mij 1 winkel in het centrum die ik niet zoveel aan vond en babyshop Jeanette die alleen van die dure merkkleding verkoopt) besloot ik mijn jachtgebeid te verplaatsen naar Zwolle. Simone gebeld of ze zin had, maar die stond op de markt in Heerenveen bij Jay en haar klei-kunst. Hmm, dan maar naar Heerenveen want daar zijn nog verrassend veel winkels!

Plan: lekker uitslapen tot een uur of 10, douchen, boodschappen en dan om een uur of 12 op de trein naar Heerenveen. Realiteit: wakker worden om 9.15 om nog heeeel even te liggen, verslapen tot 12:15. Als de sodemieter douchen, snel en zo efficiënt mogelijk boodschapen doen en racen naar de trein om die om 14.05 nog net te halen. Ik kan het gooien op zwangerschapsvermoeidheid maar wees eerlijk: what’s new?

Eenmaal aangekomen het centrum in gestruind. Het was prachtig zonnig weer met muziek en theater in de stad. Aan de gracht zaten Jay en Simone, keurig achter hun kraampje. Ik krijg dikke knuffels, een aai over mijn buik en Jay wil er alles over weten. Ik vertel het haar graag. Jay maakt van alles met klei: hangers, objecten, complete klokken (pendules) en nog veel meer (www.jaysclays.com binnenkort vernieuwd). Ik heb er een poosje bij gezeten met mijn artistiekste blik en ben er toen met Simone tussen uit gepiept op zoek naar een broek met mijn naam er op.

Mijn mooie nieuwe positiebroekHet fijne van Simone is dat ze, als ze eenmaal door heeft wat ik wil, meteen een heel rek leeg scheurt zodat ik met een hele voorraad de kleedkamer in kan. In de Miss Etam slaan we dan ook onze slag: een broek met een smal elastiek, een met een breed elastiek en een zwarte spijkerbroek, alles in verschillende maten. Vervolgens nog 3 topjes. De eerste broek is meteen raak. Die met het smalle elastiek. Wat een verademing, deze zit lekker! De maat is ook goed. Voor de zekerheid pas ik nog een maatje groter, maar die is echt te groot.(jeeee!). Die met de brede band is duidelijk een maatje te groot maar ik pas hem toch. Haha, als een hobbezak kan ik het elastiek bijna tot aan mijn oksels trekken. We lachen er smakelijk om! De zwarte is mij te vaal, ik voel me weer dat rockertje van 15.

Eén topje vind ik echt leuk: hij loopt onder mijn borsten wat wijder uit en hij is zwart met vrolijke “retro” stippen. En waar hij uitloopt zit een leuk zwart lint. Dat is em. De andere twee topjes zijn oudbollig en komen dus niet door de keuring.

Tevreden loop ik de winkel uit met een (niet al te dure) broek en topje. Missie geslaagd.

Al met al bezoeken we vier winkels met positiekleding waarvan ook de C&A. Daar vind ik nog een leuk zwart/wit jurk-achtig dingetje waar ik mooi een legging of maillot onder kan doen, voor de helft van de prijs. In de kleedkamer verruil ik mijn oude spijkerbroek voor de nieuwe. Wat zit hij lekker zeg!

Als we terug komen laat ik trots mijn nieuwe aanwinsten zien. Jay is gepast onder de indruk. Snel haal ik nog een bos bloemen, want we zijn uitgenodigd voor een afdelingsbarbecue van Geerts werk. Dan moet ik alweer naar het station. Tevreden zit ik in de trein. Ik heb mijn eerste positiemode aangeschaft (BH’s niet meegerekend) en met een goede reden! De oude spijkerbroek verdwijnt voor de komende periode in de kast, benieuwd of ik hem ooit weer aan kan. Bye bye, tot over een jaar… Vanavond ga ik in mijn nieuwe outfit!!

Echo, echo, echoooo

dinsdag, 04 september 2007 door Hilda


De echo staat in mijn agenda gepland

16 weken, alweer 15 cm…

dinsdag, 04 september 2007 door Hilda


16 weken(klik op de foto voor een vergroting)

In je buik
Alweer vier centimeter gegroeid in een week. Je baby is nu 15 cm groot en weegt 130 gram. Op de piepkleine vingertjes en teentjes verschijnen nu nagels en ook al vingerafdrukken! Die maken je kind nu al tot een echt individu, want deze vingerafdrukken heeft immers niemand anders.

Jouw lichaam

Je zwangerschap is waarschijnlijk nu ook zichtbaar voor anderen.

Er breekt een nieuw tijdperk aan in je zwangerschap. Tot nu toe regeerde het hormoon HCG over je lichaam. Nu niet meer. Dat wil niet zeggen dat je van al die zwangerschapskwaaltjes af bent, helaas niet. Hormonen blijven je lichaam de hele zwangerschap én de negen maanden na de zwangerschap beïnvloeden. Nu is het de beurt aan het hormoon progesteron. Progesteron is een echte weekmaker. Letterlijk en figuurlijk. Onder invloed van dit hormoon worden je botten en gewrichten weker. Maar ook je hersenen ‘verweken’. Je bent er opeens niet meer zo bij. Mensen moeten iets drie keer aan je vragen voordat de vraag tot je doordringt. Dat doet progesteron met je.

Voelen
In deze week kan je je baby voor het eerst voelen. Maar maak je geen zorgen als je het nog niet kunt voelen, de meesten voelen het pas later in de zwangerschap.

Nu is het de week dat iedereen zijn baarmoeder kan voelen. Een paar weken geleden was dit voorrecht alleen nog toebedeeld aan de vrouwen die naar voren droegen. Ga eens plat op je rug liggen met je knieën opgetrokken en je benen een beetje uit elkaar. Voel met je handen aan het schaambeen en ga langzaam omhoog. Je zult een harde bobbel voelen. Het lijkt alsof er een rubberen bal onder je huid zit. Je raadt het al: het is de baarmoeder!

Eén reactie op “16 weken, alweer 15 cm…”

  1. sherely schrijft:

    hallo ik ben een meisje die een spreekbeurt over baby,s doet,
    ik had een vraag:
    kunnen jullie me hele mooie foto,s sturen en informatie over baby,s
    groetjes
    sherely

Lachen en wakker worden

zondag, 02 september 2007 door Hilda


Vorige week maandag ben ik weer naar de verloskundige geweest voor mijn tweede controle. Alles is in orde, bloeddruk is mooi laag en mijn ijzergehalte erg hoog (9, schijnt hoog te zijn) maar dat is alleen maar heel erg goed. Daarna het leukste: hartje luisteren!

Naar het hartje luisteren bij de verloskundigeIk had onze videocamera meegenomen om het geluid op te nemen. Mijn telefoon is namelijk stuk gegaan dus daar kon het niet meer mee.

De verloskundige vond het hartje meteen. Daar was het weer: kggg-tng, kggg-tng, kggg-tng. Ze vertelde dat het hartje langzamer of sneller klopte al naar gelang of het kindje sliep of wakker was. Daar moest ik om lachen. Spontaan begon het sneller te kloppen. “Je hebt het wakker gemaakt”.

Achteraf is het opnemen niet goed gegaan. Door de spanning had ik op het verkeerde knopje gedrukt, vrouwen en techniek ;-) . Jammer, want ik had het graag aan Geert laten horen en dan had ik het hier neer kunnen zetten. Nou ja, de volgende keer dan maar (24 september). Dan gaat Geert ook mee!

Het is een…..

donderdag, 30 augustus 2007 door Hilda


Jongen - meisjeEven voor alle duidelijkheid: we weten niet of ik een jongetje of meisje krijg en we willen het ook niet weten. Er is al zoveel bekend en dit lijkt ons een leuke verrassing. Mochten we er toch perongelijk achter komen, dan laten we het vast wel weten. Als je het per ongeluk ziet moet het haast wel een jongetje zijn, toch? Als ik het over het kindje heb zeg ik al snel ie of hij. Ik kan het moeilijk “het” noemen. Hmm, misschien ook wel, ik doe het nu zelf ook net…Ook beginnen er zo langzamerhand wat bijnamen te ontstaan: gup, uk, popje, kleine, floppie, kruimel… Misschien moeten we er maar eentje kiezen, want zolangzamerhand begint het toch wel reëler te worden en een voorlopige naam is misschien wel handig. Eens op letten of Geert al een naam heeft. Iemand nog voorkeur of suggesties?

Nou ja, ik merk in ieder geval dat er hier en daar al gespeculeerd wordt over het geslacht:

-De kleur van dit weblog is blauw…..

-Via Skype:

- Hilda zegt: Was heel grappig, toen ik lachte begon het hartje in 1 keer sneller te kloppen. De vk zei omdat ie nu wakker was geworden
– Rogier zegt:  hoor ik ‘ ie’ ??
– Hilda zegt:  ie?
– Rogier zegt:  omdat ie nu wakker…
– Hilda zegt: omdat we niet weten wat het is
– Rogier zegt:  haha
– Rogier zegt:  ok

– De Chinese conceptiekalender (zie hieronder, bedankt Nynke).

Chinese conceptiekalender

Lowlands, here we come!

woensdag, 29 augustus 2007 door Hilda


LowlandsWe gaan naar Lowlands toe, we gaan naar Lowlands toe! Jee, aan het eind van onze vakantie pikken we nog “even” een weekendje Lowlands mee. Bij de Gamma hadden ze voor zeer weinig hele handige rugzakken, met veel vakken en riempjes. Met als gevolg dat we donderdagochtend volledig bepakt en bezakt klaar staan met onze overvolle rugzakken.

Onze aankoop van het jaar: een werptentje: een tent die -zodra deze uit de schijfvormige tentzak komt- binnen een paar seconden uit zichzelf staat. Ideaal! Simone staat om 12 uur voor onze deur om te lunchen en samen vertrekken we kort na de lunch naar Biddinghuizen.

entreeEenmaal aangekomen (half uurtje file voor de camping) blijkt dat ze de poorten (in plaats van om 18 uur) nu al open gegooid hebben en dat we langzaam maar zeker al het terrein op schuifelen. We zoeken de achterste camping op: lekker dicht bij het festivalterrein, maar ver genoeg van de 24-uurs/beuk tent. We hebben voor de verandering alle ruimte om ons tentje op te zetten, olé!

Eenmaal opgezet blijkt het o zo “handige” werptentje schattig maar toch wel erg klein. Onze slaapmatjes krullen bij de punten en daarmee is ons tentje eigenlijk ook vol. Gelukkig mogen onze tassen in Simone’s riante koepeltent. Al snel komen Nynke, Rogier, Charlotte en later Mario er ook bij. Het feest kan beginnen!

3 dagen lang staat alles in het teken van feest, muziek en mensen. Het is weer een geweldig festival. Vrijdag hebben we af en toe nog een bui, maar voor de rest is het droog en zonnig! Mijn gebedjes zijn verhoord (waarvoor dank). Er zijn dit jaar naar mijn gevoel wat minder grote namen, maar dat is juist wel leuk vind ik. Ik heb veel gezien (vooral met Nynke) en erg genoten.

Het is vreemd om het hele festival nuchter te blijven. Ik zie veel mensen er lustig op los drinken en blowen. Geen traditionele cocktail voor mij om het festival te beginnen. Maar ik ben zen en ga er lekker van genieten. Ik merk dat instelling belangrijker is dan genotsmiddelen. Ik swing lekker mee en hou het allemaal prima vol.

Het enige wat ik er van merk is dat ik aan het eind van de dag een beetje bandenpijn heb. Het voelt als spierpijn in mijn baarmoeder. Maar het is niet al te erg en ik maak me dus geen zorgen. ’s nachts doe ik mijn oordopjes in en kruip lekker tegen mijn altijd-warme-Geert aan. Een nachtelijke regenbui laat zien dat ons minitentje redelijk waterdicht is (zolang je het doek maar niet aanraakt).

Er is weer van alles te eten, van patat tot Thaise maaltijden. Ik heb zelfs twee keer sushi gehad! Ze hadden namelijk ook setjes zonder rauwe vis! Ik heb wel veel minder behoefte dan anders aan vette hap en eet me helemaal te pletter aan verse vruchtensappen en fruitsalades. Lekker… En natuurlijk pannenkoek met spek en stroop.

VestjeIn één van de marktstandjes vind ik vesten in alle maten; ook hele kleintjes. Wat zijn die grappig zeg! Vrolijk gebreide blokjes met een puntcapuchon en kwastjes. Ik ben verkocht. Om te vieren dat het eerste trimester voorbij is koop ik op Lowlands mijn eerste kledingstuk voor mijn nog te komen kindje. De gup zal het vestje pas aan kunnen als het tussen de 1 en 2 jaar is, maar het is zo schattig!

Nynke en Charlotte blijven er bij dat het een meisje wordt en dat ze Rosé gaat heten. Er wordt flink op geproost (met meegesmokkelde rosé uiteraard). Een jongen wordt dan voor de zekerheid Duveltje. Ze vinden zelfs een baby T-shitje met “Duveltje” er op. het wordt stiekem gekocht maar binnen 15 minuten ook weer verloren. Hè… Je moet weten dat Nynke constant van alles kwijt is dit jaar. Ik heb haar wel 3 keer van een nieuw programmaboekje voorzien.

Na drie dagen zit het er weer op. Maandagochtend pakken we ons boeltje weer op. het hele veld ligt bezaaid met overgebleven tentjes, partytenten en andere troep. geert scoort een nieuwe zak voor ons grondzeil en een opwindbare lamp/radio (met kapot zwenk-hengsel). We droppen Mario in Zwolle en Simone op het station van Meppel. Op de bank vallen we meteen in slaap. Hoezo lekker uitgerust van vakantie?

Cadeautjes van oom en tante (voor Henk…)

woensdag, 29 augustus 2007 door Hilda


Laatst kreeg ik van Henk op m’n flikker omdat ik niet wekelijks in mijn logboek schrijf. Hij kijkt dus dagelijks op internet, haha! Ook stonden zij er nog helemaal niet in! Nu had ik al willen schrijven over mijn eerst oom- en tante cadeautjes dus: Henk, deze is voor jou!

SpookjeVlak voor onze vakantie zijn we nog naar Henk en Mieke geweest om Henk zijn verjaardag te vieren. We hebben lekker de hele avond in de tuin gezeten en natuurlijk had Henk de barbecue aan. Het was erg gezellig. Carel en Janny waren er, Arne, Lon, Sjoerd en Hans en Jaqueline ook.

Speelgoed tasOp een gegeven moment moest ik even met Mieke mee naar boven om “iets te bekijken”. Bleek dat ze 2 cadeautjes voor me had. Eerst een klein cadeautje. “Ze zijn er ook wel in andere hele leuke kleurtjes maar deze deed me ergens aan denken…” Spannend!

Het was een babyknuffeltje en het leek op –jawel- een spookje. Hartstikke goed. Het tweede cadeautje was een speelgoedzak die je aan de box kan hangen. Op die manier kun je het speelgoed makkelijk opbergen. Ik ben er hartstikke blij mee! Echt ontzettend lief!

Het blijkt dat Henk en Mieke echt heel erg blij voor me zijn. Ze vinden het ook een leuk idee dat ze oom en tante worden. Nu is Henk natuurlijk alang oom vanaf zijn kant, maar voor Mieke is het toch wel leuk dak dat onze kant nu ook eens aan de beurt is. Henk heeft al een paar keer aangeboden op te passen! Nog heeel even wachten, Henk. Ik kan niet wachten totdat Mieke ook weer zwanger is, dan kan ik ook voor haar iets leuks halen en met haar meegenieten…

Eén reactie op “Cadeautjes van oom en tante (voor Henk…)”

  1. henk en mieke schrijft:

    jeeeeeeeeeeej,

    staan we er eindelijk ook in. we kunnen niet wachten tot het zover is.
    zelfs tijdens vakantie dus checken. (nu in hongarije, italie was toppie)
    ook groetjes en toi-toi van lammert en berrit.

    see joe weer binnenkort.

    groetjes,

    henk en mieke

Haartjes, zuigen en schoppen (15 wkn)

dinsdag, 28 augustus 2007 door Hilda


15 wekenHaargroei.
Tegen het einde van de week zal het haarpatroon op je baby’s schedel zijn bepaald en zal dit de rest van zijn leven niet meer veranderen. Misschien zijn er al een paar haartjes tevoorschijn gekomen, maar meestal moet je hiervoor nog een paar weken wachten. Geen garantie dus dat je baby ter wereld komt met een volle bos haar. Sommige baby’s blijven zelfs kaal tot een aantal maanden na de geboorte. Er komen ook zeer fijne, zachte haartjes over het hele lichaam van de foetus (lanugo). Deze donshaartjes, die het gevoelige huidje tegen het vruchtwater beschermen, verdwijnen meestal vlak voor of na de geboorte.

Dun huidje.
Onder het donshaar bevindt zich een dunne huidlaag, waardoor je de bloedvaten kunt zien waar inmiddels bloed doorheen stroomt. De mond ontwikkelt zich verder (misschien is je kleine nu zelfs aan het duimen) en gezichtsbewegingen komen regelmatig voor.

Meten.
Als je een kijkje kon nemen binnen in je baarmoeder, dan zou je een piepkleine foetus zien die tussen 50 en 70 gram weegt en 10 tot 11 cm lang is van kruin tot romp. De foetus is nu zo groot als een sinaasappel.

Zachte aanraking.
Op dit zijaanzicht is te zien dat een hand naar het gezicht toegaat. De foetus begint in een vroeg stadium op zijn handje of vingers te zuigen. Hij kan ook schoppen, hoewel mama daar waarschijnlijk niets van voelt.

Een grapefruit? (14 wkn)

dinsdag, 21 augustus 2007 door Hilda


14 wekenJe bent nu op één derde van je zwangerschap. De gemiddelde zwangerschap duurt 266 dagen, of 280 dagen gerekend vanaf de eerste dag van je laatste periode.

Je baarmoeder blijft groeien. Hetis nu ongeveer zo groot als een grapefruit. De baarmoeder drukt misschien op je blaas dit is een irritant gevoel en zorgt dat je vaker wilt plassen. Ongeboren baby’s drukken op de blaas en de buikspieren.

Wat gaat het snel… je baby is nu al negen centimeter en weegt al zestig gram. De baby oefent zijn spieren nu volop. Hij beweegt zachtjes. Af en toe doet hij zijn mondje open. Op een hele subtiele manier leert hij nu al te slikken en te zuigen. Hij kan zijn vingers en tenen nu vrijuit bewegen, want de zwemvliesjes ertussen zijn verdwenen: weldra verschijnen daar de nageltjes.Zelfs zijn stembanden zijn klaar, al heeft hij daar nu nog niets aan.


WordPress